Hoe vaak voel jij je nu eigenlijk echt ontspannen in de opvoeding van jouw  kind?

Weet je… het is geen enkele ouder gegeven om altijd maar als een Boeddha door het leven te gaan. Ouderschap is één van de grootste geschenken die je meemaakt, maar ook één van de grootste uitdagingen. Het is daarom echt niet vreemd als je daardoor spanningen en stress in het gezin ervaart. En stress heeft gevolgen voor hoe jij reageert op je kind. En natuurlijk op hoe jouw kind op jou reageert. Want spiegelen kunnen onze kinderen als de beste :-)
Een kort lontje, boos, gefrustreerd, allemaal gedrag dat voortvloeit uit 'Oh nee' gevoelens en 'Oh nee' gedachten.

Denk eens aan die keer dat je een huilende peuter in de supermarkt meemaakt. Zijn vader probeert hem tot stilte te manen: “Nu is het klaar!”. Dat zeggen ouders vaak tegen hun kind. Hoor je het jezelf zeggen? Het lijkt een soort toverwoord waarvan je hoopt dat je kunt zorgen dat je kind ophoudt met het gedrag wat je niet wilt.

Maar helaas… Nadat de vader het gezegd had, liep hij bij het jongetje vandaan. Die liep op zijn beurt weer hard huilend en schreeuwend achter zijn vader aan. De vader dacht “Ik moet nog duidelijker zijn”. Dus hij gaat op zijn hurken voor zijn zoontje zitten en zegt: “Hidde, stop nú. Het is nú klaar, je moet nú stoppen”. Enkele tellen later “Stóppen. Nú!.”. Helaas. Het werkte niet. Uiteindelijk ging de vader afrekenen en vertrok hij met een huilend kind.

De peuter voelde zich afgewezen, wat zijn verdriet en frustratie nog groter maakte. Wat de vader had kunnen (moeten) doen is echt contact maken met zijn zoontje. Hem eventueel even oppakken en erkenning geven. “Ik weet het lieverd, je wil heel graag de dinosauruskoekjes. Dat snap ik. Maar die hebben we nu niet nodig. Een andere keer. Vandaag hebben we wortels nodig, ga je me helpen om ze te wegen?”

Dan is er verbinding en voelt het kind zich begrepen. Het is oké wat hij voelt. Je mag dingen willen ook al krijg je ze niet. Als ouder verwarren we begrip vaak met toegeven. Maar dat zijn twee verschillende dingen. Én je toont begrip, empathie én je houdt vast aan je grens.

Een eerstvolgende keer dat jij jezelf in zo’n situatie terugvindt, onderdruk dan eens de neiging om te zeggen “Nu is het klaar” maar probeer echt contact te maken en te luisteren naar wat je kind dwarszit. 

Hoe pak je dat aan? Door meer tijd en ruimte voor jezelf in te plannen en jezelf dit ook echt toe te staan! Gek genoeg weten we stiekem wel dat we dit moeten doen, maar gunnen we het onszelf vaak niet omdat we ons dan schuldig voelen, niet geliefd, niet gezien, niet….vul maar in ;-) 

Dat is de allereerste stap naar ontspannen opvoeden! Vanuit kalmte, ontspannen kunnen reageren op de situaties die zich voordoen binnen je gezin. Dit zal je namelijk veel meer harmonie brengen in de relatie met je kind(eren).