Toen 3 jaar geleden de vraag kwam of ik wekelijks een blog wilde gaan schrijven, was ik zwanger van onze zoon. Ik had als moeder met een dochter van 3,5 en een zoon in de maak genoeg om over te schrijven.

En nu? Nu is het zover! Ik ga voor de derde keer in mijn leven met zwangerschapsverlof. En ooohhh, wat ben ik eraan toe!
Ik weet dat ik niet de enige ben, ik zie het ook veel om me heen. Maar toch vraag ik me af waarom we in een zwangerschap zolang mogelijk op een normale manier door willen gaan. Laten zien dat je sterk bent en het allemaal heus wel tegelijk kan doen. Ik moet zeggen dat dit ook prima ging, met 30 weken zwangerschap vond ik het nog een prima plan om tot 36 weken door te werken.
Met 31 weken sloeg dit om, het brein sloeg de sluimerstand aan, watterig en wazig. Met uitspraken als: 'Welke dag is het?' 
'Ow nee he, je moet om 8.30 op school zijn.' (Kind gaat pas 2,5 jaar naar school…)
'Ja, ik heb dit document over 20 minuten af.' (staart vervolgens 20 min voor zich uit) 
‘Had ik dit bestand nou opgeslagen… waar dan?’
‘Sorry wat zei je?’
‘Huh, waar had ik het over?’ (Midden in een zin) 
En ja, je systeem is toe aan verlof… veel te vroeg voor de planning die ik heb gemaakt in heldere tijden, twee weken eerder.
Waarom worden eerdere ervaringen eigenlijk niet opgeslagen op een soort van harde schijf in je brein met een uitroepteken en een knipperde tekst die zegt: ‘Let op, dit is wat je de vorige keer dacht.’ Beetje jammer wel.

Nu is het tijd om dit waggelende lijf, dat twee keer zo groot is dan het origineel was, op stal te zetten. Doe ik even lekker net alsof er niet nog een heleboel in huis moet gebeuren voor dit meisje zich laat zien. Al ben ik er niet zeker van of dit allemaal echt moet gebeuren of dat deze mening sterk beïnvloed wordt door mijn geestelijke gezondheid op dit moment (hormonen).

Even rust nog voor we beginnen aan een nieuw hoofdstuk met een babymeisje dat er een extra moedertje bij krijgt in de vorm van een grote zus en een stoere broer die haar zal beschermen, maar op momenten ook levensgevaarlijk kan zijn. Waar mijn dochter mijn buik aait en aan de baby vertelt dat ze heel goed voor haar gaat zorgen, kust mijn zoon eerst de buik, praat heel lief en zacht, gevolgd door een stomp en een pets en de woorden: ‘nee, mijn mama!’ naar iedereen die te dicht in de buurt komt. Waar mijn dochter zich beseft dat er straks een piepklein baby’tje in ons huis is, voelt onze zoon alleen maar dat er van alles in de lucht hangt en dat mama een soort van olifantje is geworden die we baby noemen. Maar dat daar daadwerkelijk een echte, levende baby uit komt… ik denk dat dit hem zal verbazen. Mijn vriend en ik zitten elkaar geregeld angstig aan te kijken bij de gedachte aan een gezin met 3 kinderen en hoe we dit gaan organiseren. We zullen het zien, het komt vast goed.

Tot die tijd spartel ik nog even verder in mijn sumopak. Vanuit waar ik soms gewoon een potje zit te huilen, omdat mijn vriend een uurtje later van zijn werk thuis is, omdat mijn zoon voor de 5de keer niet luistert of omdat ik gewoon te moe ben (of 1 van de 200 andere redenen). Ik ben benieuwd hoe ik erbij zit wanneer ik weer terug ben met nieuwe blogs. In de tussentijd zullen er wekelijks blogs worden herhaald van de afgelopen 3 jaar.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Jaja het is weer zover, vandaag is het Modderdag! En net als de afgelopen twee jaar, schrijf ik weer een stukje om dit dik vet te promoten. Toen ik namelijk net een kijkje nam op de website van de IVN (https://ww.ivn.nl/modderdag) schrok ik toch weer. Nog steeds spelen er steeds minder kinderen regelmatig buiten. Ze geven aan dat slechts 14 procent van alle kinderen tussen de 6 en 12 jaar dagelijks buiten speelt, terwijl de schermtijd in deze groep rap toeneemt. Oké, het geeft me een beetje hoop voor de jongere kinderen, maar het blijft jammer. Het is zo goed voor een kind om te spelen in de natuur. Ik geef toe, dat dit soms echt niet makkelijk is. Ze hangen liever achter een filmpje of een game. En wanneer ze jonger zijn is het soms zo’n gedoe, misschien heb je zelf wel helemaal geen zin om te gaan. Met een filmpje kun je tenminste nog iets aan het huishouden doen. Maar ja… we doen onze kinderen wel echt te kort wanneer we ze niet in ieder geval stimuleren, en als ze klein zijn leren om in de natuur te spelen. Ze te laten ervaren hoe het is om in de regen te spelen, om in de plassen te stampen, om met modder te spelen, bloemen te plukken, door het gras te lopen op je blote voeten, te vallen, rennen, springen en ga zo maar door. 

Vandaag kunnen we er in ieder geval niet onderuit. Als je geluk hebt gaan ze vandaag op school of bij de kinderopvang aan de slag met ModderDag en komt je kind helemaal voldaan thuis. Zo niet, laat deze kans dan niet aan ze voorbij gaan en zorg voor modder. Vieze natte, zanderige modderpoep (zoals mijn zoon dit noemt). Laat ze voelen, smeren, knijpen, gooien, rollen en glijden.
Heb je hier thuis geen zin in? Zoek een speeltuin met een waterpomp (Brakkefort, speeltuin ’t Boerenlandje, het Westerpark, Kronenburgerpark, speeltuin Staddijk en nog een heleboel meer) of ga met ze naar het Waalstrandje.


Mijn kinderen zijn echte flodderaars. Ze vinden het heerlijk om met modder te spelen en vies te worden. Vooral mijn dochter smeert zich het liefst meteen helemaal onder. Mijn vriend vindt dit ook geweldig. Ze trekken dan ook regelmatig de natuur in en komen als varkens thuis. Met als resultaat twee heerlijk tevreden kinderen, een blije vriend en een heleboel modderige kleding over de fietsen in de voortuin. Zelf kan ik absoluut niet tippen aan dit niveau en maak ik liever een modderige bende in de tuin. Natuurlijk geldt dit niet voor iedereen. Misschien vind je het idee alleen al vermoeiend en vies. Maar hé, dit weegt niet op tegen de voordelen die het heeft voor je kind! Wacht ik som er even een paar op:

  • Spelen in de modder heeft een positieve invloed op het immuunsysteem.
  • Mag je kind vies worden? Nou, dan neemt de kwaliteit van het spel toe. Er kan volop ontdekt en geëxperimenteerd worden.
  • Het is goed voor de creativiteit en nieuwsgierigheid van je kind. En misschien ook wel voor die van jou! Doe mee en wie weet.
  • Buitenspel stimuleert beweging én bevordert een goed lichaamsgevoel.
  • Stress en spanning nemen af. En volgens mij kunnen onze kinderen dat in deze tijd best gebruiken.
  • Kinderen leren beter samen te spelen en te werken.
  • Buitenspelen en dus ook spelen in de modder bevorderd het concentratie vermogen.
  • Kinderen leren beter omgaan met risico’s zoals vallen, uitglijden, omgaan met water, etc.
  • Kleren zijn er om vies te worden! Wat? Ja! Waarom bestaat er anders zoiets als de wasmachine?!
  • Buitenspelen maakt gelukkig. En van in de modder spelen misschien nog wel gelukkiger. Ga eens zitten kijken naar je kind dat kliedert met modder. Dat is genieten hoor.

Als je dit zo leest is dit het toch helemaal waard?!

Wil je wel maar heb je geen inspiratie? Kijk dan even op ons Pinterest bord https://nl.pinterest.com/KIONnijmegen/modderdag/. En wil je er echt een te gek modderfeest van maken vandaag? Vul dan het zwembadje dat je vast nog in de tuin hebt staan met water en zand! Geen pool party, maar een modderpool party!! Een goed recept voor modder haha? Kijk dan even hier: https://www.ivn.nl/modderdag/nieuws/het-recept-voor-de-perfecte-modder

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Zwemles, er zijn veel momenten die ik me nog kan herinneren van toen ik zelf in mijn zwempakje bibberend op de kant stond. Zo herinner ik me van mijn A-diploma het grote koude bad, het meisje uit mijn groepje dat elke les moest overgeven van de spanning en mijn moeder, die boven op de tribune naar me keek. Van mijn B-diploma herinner ik me een warmer en kleiner bad, de tocht naar het zwembad met de hele klas en natuurlijk het onder de mat door zwemmen.


De mat! Als de dood was ik, dat ik precies onder deze, voor mijn gevoel vreselijk grote, mat ineens geen lucht meer zou hebben. Dat ik dan boven water wilde komen, maar dat dit niet kon. In alle keren dat ik onder de mat door zwom is dit nooit gebeurd. Maar ik ben het nooit minder eng gaan vinden. Als ik dan ook met mijn achterhoofd nog net het randje van de mat aanraakte, voelde dit alsof ik door het oog van de naald was gekropen.

Nu is het de beurt aan mijn dochter. Haar A-diploma heeft ze al gehaald. De grote mat is gelukkig vervangen door een doek met een gat erin. Even vond ze dit wel spannend, onderwater zo’n gat in zwemmen. Ze vertelde me dat ze bang was in het gat te blijven hangen en niet naar boven te kunnen. Ik beloof plechtig dat ik hier geen aandeel in heb gehad, de mat was voor die tijd nooit ter sprake geweest. Toen ik haar vertelde dat het gat eigenlijk niet meer was dan een papiertje met een gat erin. Dat dit zo dun is dat je nog net voor je door het gat gaat naar boven kan en direct nadat je er doorheen bent gegaan ook weer (uitgebeeld met een papiertje en mijn vinger), was het voor haar goed.  

Nu het gat voor haar B-diploma verder weg ligt, lijkt het niet meer te lukken. Ze duikt het water in, zwemt twee slagen onder water en komt dan weer boven. Keer op keer op keer.
Ik vroeg haar of de juf haar tips had gegeven, maar ze vertelde me dat de juf alleen maar een beetje boos was dat het niet lukt. ‘Je kon het ook voor je A-diploma, dus kun je het nu ook.’
Het gat werd een steeds groter probleem. Op haar zwemkaart stonden grote uitroeptekens bij het gat. Toen ze na de Corona sluiting weer mocht beginnen kreeg ze direct buikpijn. Ze moest met momenten huilen en haalde steeds weer het onderwerp zwemles aan.

Arm kind. Wat een vreselijk gevoel als je ergens zo tegen op ziet.
Elke zwemles was precies hetzelfde. Ze kwam te vroeg boven water, klom uit het water, liep naar de juf, zei iets en ging weer in de rij staan. Waar ze met haar handen drukkend in haar buik wachtte tot de tweede en laatste poging van die les. ‘Volgende keer lukt het misschien wel hoor juf.’

Helaas was de juf (volgens haar) nog steeds “boos” dat het maar niet wilde lukken.

Oh, wat kan mij het schelen of mijn kind door dat stomme gat kan zwemmen. Het is een goede zwemmer, ik weet dat ze lang onder water kan zwemmen. Dit hebben we namelijk al vaak geoefend in natuurwater. Van mij hoeft ze het niet te kunnen, maar ja…ik gun haar ook wel een diploma, net als de rest van haar groepje. Maar bovenal gun ik haar dit gevoel niet. Ik vind het zo naar om te zien. Ik wil naast het bad staan om haar te steunen, te roepen dat ze het kan of dat het oké is als het niet lukt.


Nog 4 weken tot het afzwemmen. In de auto haalde ze het onderwerp weer aan en we bespraken het gat en het feit dat er deze week een andere juf zou zijn.
De juf bleek een meester, de zwemles zag er anders uit. Er werden spelletjes gedaan en er werd langzaam opgebouwd naar het gat. Oefenen met duiken,  eerst het A-diploma gat dichtbij en toen het B-diploma gat erbij. Ow jee…twee gaten. Ik keek en voelde de spanning in mijn hele lijf. Owwwww ik gun het haar zo dat het lukt.
Ze duikt….het water is stil….ik zie niets….dit duurt lang. En dan komt ze plots boven, ver voorbij het tweede gat. JAAAAAAAAAAAAAAAA!!!! ZE DEED HET! JE DEED HET! Ik schiet van mijn stoel en doe een vreugde dansje! Ik ontplof van trots, ik voel het branden in mijn lijf. Ik zie haar brede glimlach.
Als ze me komt knuffel ik haar plat. ‘Liefje, ben je trots op jezelf?’, ‘oh goed zo, ik ben ook ontzettend trots op jou.’
Onderweg naar huis halen we een dikke ijs om het te vieren. ‘Gelukkig had je niet gegild mama’. Onze dag kan niet meer stuk. 

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Vorige week reden we met het hele gezin terug van een middagje aan het Waalstrand.
Tijdens deze korte fietstocht zei mijn dochter plots: ‘mama, ik vind de buik eigenlijk mooi en niet zo mooi.’

Ik, die me goed realiseer dat ik kolossaal ben geworden, kon begrijpen dat zij daar misschien iets van vond. Toen ik haar vroeg wat ze er niet zo mooi aan vond vertelde ze me wat ze eigenlijk bedoelde.

‘Nou ik vind het eigenlijk leuk en stom.’

Ah, nou dan liggen we op één lijn meid.
Ze vertelde me dat ze het stom vond dat ik geen schelpen met haar kon zoeken op het strandje.
Wat ook echt ontzettend stom is natuurlijk.
Helaas lukt het me niet meer om gebukt door het losse zand te lopen op zoek naar schelpen.
Haar alternatief dat ik dan maar moest kruipen, leek me ook niet per se een goed plan.
Ze was tevreden met de oplossing dat zij ging zoeken en ik bleef zitten en de schelpen mooi bij elkaar zou leggen, zodat we ze samen konden bekijken.

Voor haar gaat dit natuurlijk niet alleen over het zoeken van schelpen. Haar moeder is een stuk minder mobiel en het is gewoon echt wel stom om te horen: ‘oh nee liefje dat lukt even niet meer met de grote buik.’
We zoeken overal alternatieven voor, maar toch blijft het soms stom.
Daarbij komt dat er van alles staat te veranderen als er nog een baby bij komt.

Ik merk dat ik deze derde zwangerschap er soms een beetje bij doe. Ik ben zelf bewust veel bezig met het groeiende wezentje in mijn buik, omdat ik dit voor ons beiden erg belangrijk vind. Plus het is waarschijnlijk de laatste keer dat ik dit mag ervaren en daar wil ik elke dag bij stil staan.
Maar in de dagelijkse gang van zaken binnen het gezin schiet het er snel bij in. Nu we de laatste tien weken ingegaan zijn, vind ik het belangrijk eens na te denken of we als gezin genoeg bezig zijn met de komst van een nieuw zusje.

Het is namelijk absoluut niet zo dat de baby in mama’s buik ongemerkt groeit. Vanaf het moment dat ze weten dat er een baby komt is het een hot topic in ons huishouden. Toen onze zoon, met veertien weken, triomfantelijk op mijn buik begon te trommelen met de woorden: ‘mama buik, mama buik.’ Wisten we dat het tijd was. Mijn dochter had nog niets gezegd, maar dat wil niet zeggen dat ze niets zag. Op het moment dat we het vertelden zei ze: ‘owww ik dacht al, komt dat van al het eten of zit er een baby in mama’s buik!’. Ook zei ze dat we wel echt goed moesten gaan samenwerken als er straks drie kinderen zijn… bedankt voor de tip meid haha.

Sinds dat moment krijgt de buik veel aandacht. Zo kust en knuffelt mijn zoon te pas en te onpas mijn dikke buik. Het liefst de blote buik, want dan is het pas echt. Ondersteund met de woorden ‘hallo baby, ik bent broertje.’ en ‘dag baby, welterusten baby.’

Mijn dochter brengt ’s avonds voor het slapen gaan vaak nog even een serenade aan haar nieuwe zusje. Met twee handen houdt ze mijn buik vast en met haar lippen tegen mijn buik zingt ze het hele Frozen 2 repertoire, afgewisseld met zelfbedachte teksten over hoe lief de baby is.  
De baby trappelt dan tussen haar handen en tegen haar neus, ze maken echt contact. Zo fijn en hartverwarmend.

Maar ja, uit de buik komt natuurlijk straks een echt baby en wat betekent dat? Mijn dochter roept heel hard: ‘ik ga je echt met alles helpen mama.’ Dat mag zeker en dat is ook heel erg leuk. Maar sommige dingen aan het hebben van een baby zusje zijn ook heel niet leuk. Ik haalde voor mijn dochter het boek “Een baby’tje op komst”. Dit boek gaat meer in op wat er allemaal gebeurt en wat zij zelf kan doen. De komende periode zal in het teken staan van de baby buiten de buik. Samen spulletjes uitzoeken, poppen verzorgen, leren dat je soms misschien even extra langer moet wachten…dat soort dingen. Zit je dezelfde situatie en wil je hier iets meer over lezen?  

https://www.oudersvannu.nl/peuter/opvoeden/peuter-voorbereiden-op-komst-baby/

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.