‘Beter een goede buur dan een verre vriend.’ En daar ben ik het in dit drukke leven met jonge kinderen helemaal mee eens. Al zal ik niet ontkennen dat ik het met de uitspraken ‘Je moet er geluk mee hebben!’ of ‘Nou, je zal er maar naast wonen.’ ook eens ben. Want oh wat kan er toch een boel ellende ontstaan wanneer je problemen hebt met je buren. Ja, uiteindelijk kom je gewoon per toeval naast elkaar wonen. Je kiest elkaar (meestal) niet uit. Je weet vaak niet van te voren of het gaat klikken. Gelukkig kan ik daar niet over meepraten. Wij hebben een heleboel, hele fijne buren in onze straat.

Ja oké, in mijn studententijd was er wat gedoe met de buren. Nu ik ‘volwassen’ ben realiseer ik me dat zij vooral last hadden van ons studentenhuis… waardoor wij weer last hadden van hen… een gezin met jonge kinderen die waarschijnlijk moe en gefrustreerd waren van al onze herrie. Bij deze sorry 😊

Voor ik kinderen kreeg waren buren gewoon mensen die naast me woonden. We begroeten elkaar en af en toe werd er een praatje gemaakt. Maar nu we een gezin hebben met jonge kinderen voelt dat toch echt anders. Nu zijn ze de redders in nood wanneer je er ’s ochtends achter komt dat je geen brood meer in huis hebt, wanneer je een zak warme frietjes op tafel zet, de koelkast opentrekt en erachter komt dat je geen mayonaise meer hebt, wanneer je plots even oppas nodig hebt, de babyfoon even kunt droppen of wanneer je gewoon zin hebt om te kletsen.

En natuurlijk niet te vergeten, de kinderen die zo makkelijk bij elkaar binnenlopen, vriendschappen sluiten, samen spelen en dan weer even niet.
Het kan allemaal als je zo dicht bij elkaar in de buurt woont. Ik woon in een straat met veel jonge mensen met en zonder kinderen. Vooral de jonge gezinnen zitten allemaal een soort van in hetzelfde schuitje. Als we ’s ochtends onze voordeuren openen, onze kinderen op de fiets of in de auto hijsen, dan is een blik al genoeg.

”It takes a village to raise a child”… die village is er helaas allang niet meer. En natuurlijk hebben we niet met alle buren hetzelfde contact, maar toch het idee dat je een klein dorpje om je heen hebt van mensen waar je aan kunt bellen, die bij jou aan kunnen bellen. Dat is een fijn gevoel.

Ik herinner me dat ik als kind veel speelde met de kinderen in de straat op het pleintje achter onze huizen. We maakten plezier, we maakten ruzie, we haalden kattenkwaad uit. We maakten herinneringen en dat is wat ik mijn kinderen ook gun. Herinneringen maken in je straat, in je buurt. Ik vind het genieten als we met een aantal ouders in de straat bedenken een Halloweentocht te organiseren door de straat en daar dan alle andere buren ook bij betrekken. Of met Pasen samen eieren te zoeken in het gangetje achter onze huizen. Tijdens de lockdown maakten we het op Koningsdag gezellig met vlaggetjes en spelletjes voor de kinderen.

Mijn vriend en ik fantaseren wel eens over een boerderijtje ergens in de middle of nowhere. Lekker alle ruimte, een paar dieren en natuurlijk een flinke schuur om in te klussen. Maar ik moet heel eerlijk zeggen, tot nu toe kan ik de buren zo dichtbij nog niet missen.

Zaterdag 24 september is het burendag. Zwaai deze dag eens extra naar je buren, bedank ze voor het zijn van een fijne buur, leg eindelijk dat conflict over dat tuinhekje bij of stop een kaartje in de bus bij die buurman of buurvrouw die je eigenlijk nooit ziet. Misschien kan hij of zij juist wel een goede buur gebruiken.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (8 en 1) en zoon (4) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

De dag van de pedagogisch medewerker. Traditiegetrouw schrijf ik ook dit jaar weer een stukje op deze dag. Omdat we in de drukte van onze gezinnen, ons werk, de ochtend spits, de avondspit met extra honger en gewoon het alledaagse soms vergeten stil te staan.

Dus bij deze een moment om even stil te staan bij de jongens en meiden, de mannen en vrouwen die met liefde zorgen dat onze kinderen happy zijn.

Deze pedagogisch medewerkers zijn dagelijks aan het zorgen voor het kostbaarste wat wij ons als ouders kunnen voorstellen. Zij weten van al deze kinderen wat ze nodig hebben. Ze denken na hoe ze het de kinderen nog aangenamer kunnen maken. Ze overleggen dit met ons als ouder. Geven ons tips, adviezen, ze denken met ons mee. Staan op voor een kind als ze zich zorgen maken. Proberen zelf steeds weer bij te leren, zodat zij het werk als pedagogisch medewerker steeds beter af kunnen stemmen op de behoefte van de kinderen. En dat dus voor al die kinderen die ’s ochtends met een brede glimlach, of een dikke traan worden gebracht. En dan te bedenken dat ik hier thuis met 3 kinderen zelf wel eens een schone luier vergeet…

De werkdruk is hoog, er zijn dagen dat ze de benen onder hun lijf uit lopen om te zorgen dat alle kinderen gelukkig zijn. Dat ze niet alleen goed verzorgd en gevoed zijn, maar ook nog heerlijk hebben kunnen spelen en uitdagende activiteiten hebben kunnen ondernemen. Ze worden gelukkig van gelukkige kinderen. Soms balen ze, omdat ze door de drukte op sommige dagen het gevoel hebben te kort te schieten. Dat gevoel kennen we als ouders geloof ik maar al te goed en dat is niet fijn.

Wat ben ik blij met de grote rol die ze spelen in het leven van mijn kinderen. De liedjes die mijn dochter voor haar popje zingt. De verbazing op haar gezicht wanneer ze erachter komt dat ik deze liedjes ook ken. Het enthousiasme dat ontstaat wanneer we voorbij het kinderdagverblijf rijden. Ook bij de kleuter die al een tijdje naar school gaat, zijn de fijne herinneringen aan deze plek groot. En nu leert hij nieuwe dingen proeven… de held, dat doet hij thuis niet hoor… ’Mama, wist je dat ik die witte kaas ook lekker vind!’ En gaat hij met zijn schoolvriendjes op boeven pad op de bso. Zo waardevol!

Vandaag is het dus de jaarlijkse dag van de pedagogisch medewerker. Helaas kunnen we ze geen ontbijtje op bed brengen, geen dagje vrij geven. We kunnen ze wel laten merken dat we zien hoe hard ze werken, ze laten voelen hoe blij wij en onze kinderen met ze zijn.

Dus, bedank jij de pedagogisch medewerkers vandaag ook nog even extra?!

𝘚𝘶𝘶𝘴 𝘚𝘢𝘴 𝘸𝘰𝘰𝘯𝘵 𝘴𝘢𝘮𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘷𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥, 𝘥𝘰𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳𝘴 (8 𝘦𝘯 1) 𝘦𝘯 𝘻𝘰𝘰𝘯 (4) 𝘪𝘯 𝘕𝘪𝘫𝘮𝘦𝘨𝘦𝘯. 𝘡𝘦 𝘪𝘴 𝘴𝘵𝘢𝘧𝘮𝘦𝘥𝘦𝘸𝘦𝘳𝘬𝘦𝘳 𝘱𝘦𝘥𝘢𝘨𝘰𝘨𝘪𝘦𝘬 𝘦𝘯 𝘣𝘭𝘰𝘨𝘨𝘦𝘳 𝘣𝘪𝘫 𝘒𝘐𝘖𝘕 𝘦𝘯 𝘴𝘤𝘩𝘳𝘪𝘫𝘧𝘵 𝘰𝘮 𝘥𝘦 𝘸𝘦𝘦𝘬 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘦𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯𝘪𝘴𝘴𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘵 (𝘷𝘰𝘰𝘳𝘢𝘭 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘦𝘪𝘨𝘦𝘯) 𝘬𝘪𝘯𝘥𝘦𝘳𝘦𝘯.

We zitten alweer midden in de tweede schoolweek. Dat betekent dat de vakantie nu toch echt echt echt voorbij is. We zijn weer begonnen. School, kinderopvang, zwemles, boodschappen, werk, koken, wassen, poetsen, opschieten… Met weemoed denk ik terug aan 3 heerlijke weken op de camping.

Beetje rommelen, buiten zijn, op de grond zitten, vieze kleren, nieuwe dingen proberen, schatten zoeken in het toiletgebouw, visjes vangen (en weer vrij laten), schommelen in de hangmat, steppen, struinen, rondfietsen, de geur van zonnebrand, eindeloos zwemmen, vriendschappen sluiten en met hele vieze voeten naar bed… dat is voor ons echt vakantie. Heerlijk! Bewezen is dat kinderen extra groeien in de vakanties. En ik zie het ook dit jaar weer. De rust en de vrijheid geeft die lijven en hoofden de ruimte om alle energie te steken in groei.

Maar laten we eerlijk zijn, waar is de rust voor ons ouders? Een vakantie met jonge kinderen is eigenlijk ook gewoon ontzettend hard werken. Vooral de eerste dagen was het flink aanpoten. Iedereen moest wennen aan het op vakantie zijn. Wij ouders moesten nog ont-werken, de camping moest nog ontdekt worden en campingvriendschappen moesten nog worden gesloten. Kortom we moesten elkaar allemaal even vinden in de “vakantiemodus”. Na een dag of 5 was het zover… vakantierust. Althans voor de kinderen. Wij, ouders, kwamen soms handen te kort met drie kinderen en hun drie verschillende behoeften.

Zo werd onze missie om ervoor te zorgen dat de jongste niet naar het toiletgebouw vertrok om daar alle wc-rollen leeg te trekken en uit de wc te drinken. Moesten we voorkomen dat de middelste zonder zwemdiploma en met zwemvest en ouderlijk toezicht het zwembad in sprong. En was het zaak om de oudste, onder zwaar protest, voor 23.00 uur in bed te hebben zodat wij, als grote mensen, nog heel even een paar minuten voor ons zelf hadden. En tussendoor moest er natuurlijk nog gegeten, gedanst, gewassen, gepoetst, verschoond, gespeeld, getroost, geslapen, geknuffeld en entertainend worden. Wij pendelden van slaapjes, naar zwembad, naar eten, naar het toiletgebouw en weer terug.

En ach ja, we genieten er tegelijk enorm van. We zijn buiten, de kinderen zijn blij en wij eigenlijk ook. Wat is op vakantie zijn toch heerlijk! Helaas kwam ook aan onze heerlijk lange, leuke, gezellige en hardwerkende vakantie een einde. De vakantie afsluiten doen we altijd op dezelfde veel-te-lang-op-de-camping-blijvende-en-dus-midden-in-de-nacht-thuiskomende-manier. We pakken in, gaan zwemmen, eten ijsjes, nemen afscheid, nog een rondje over de camping en dan uiteindelijk naar huis. Ik denk dat deze manier een beetje een traditie is geworden. Ik vraag me wel eens af voor wie we dit eigenlijk zo doen. Ik denk stiekem het meest voor mij. Maar hej, het maakt ons allemaal blij.

Thuis namen we, ook dit jaar weer, een paar dagen de tijd om te landen. Alleen het hoognodige verliet de auto en de caravan en de rest… ach dat kwam een paar dagen later wel. Dag vakantie, je was fijn!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (8 en 1) en zoon (4) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

In januari lijkt het nog eindeloos ver weg… en dan plots is het bijna zover.
De zomervakantie! De laatste 2 weken zijn ingezet en we voelen het allemaal.

Ieder jaar weer voelen de laatste weken van het schooljaar echt als de laatste loodjes. We ruiken de vakantie, maar hebben het nog poepie druk. Wij, en de kinderen, zijn moe. En ow wat zitten die laatste weken toch vol. Het lijkt alsof alles zich ophoopt in de laatste weken van de vakantie. Heel veel leuke dingen, dat wel.

Kinderfeestjes, eindejaarsfeestjes, dansvoorstellingen, zwemlessen, oudergesprekken, schoolreisje, noem maar op. Des te meer verlangen we naar de vakantie.

Ik zie dat mijn kinderen met volle teugen genieten van al dat leuks, maar dat het ook vermoeiend is. Thuis proberen we het dan ook, rustig en overzichtelijk te houden. Ja, ik zeg proberen!! Vaste momenten op de dag om even samen te zitten met wat te drinken en bijvoorbeeld een stuk fruit. Op tijd naar bed ook al schijnt de zon nog heerlijk. Wat vaker thuis wat aanrommelen. Gewoon spelen en als het niet nodig is geen gesleep van hot naar her.

En… misschien wel de belangrijkste… het is oké dat de kinderen soms boos, verdrietig, moe en onredelijk zijn. De emoties kunnen soms hoog oplopen zo in de laatste weken. De vermoeidheid en de spanning loopt op. De spanning van de vakantie, maar ook die van het afsluiten van een schooljaar. Op naar een nieuw jaar, weliswaar met dezelfde kinderen, maar toch in een andere groep met een andere leerkracht. Ik kan me nog herinneren dat ik dit als kind ook echt spannend en emotioneel vond.

Dus ja, soms wordt er hier door alle leden van het gezin (ook de grote mensen) eens extra gehuild, gesnauwd, gemopperd en geruzied. En dat soms ook zonder goede reden ‘Ik weet niet waarom ik huil!’ of ‘Ik weet niet waarom ik boos ben.’

Dus wordt er hier ook door alle leden van het gezin extra geknuffeld, gekust, geaaid, gedanst, geluierd en gewacht (tot de boze bui voorbij is).

Onze echte ´op vakantie gaan´ duurt nog een paar weken langer, maar het grote moment is toch echt wel de laatste schooldag van dit jaar. Heerlijk even een periode niet meer die schoolruns in de ochtend. Klaar maken voor de bso voelt toch een tikkie meer ontspannen… of maak ik dat mezelf wijs?

En ja de rest van de dagen zijn ze thuis, allemaal… de hele dag… GEZELLIG!!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (8 en 1) en zoon (4) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.