24 september 2018

Met een knoop in mijn maag verlang ik de hele dag naar je. Als ik 's avonds dan eindelijk thuiskom, zitten we samen aan tafel. Jij eet je bordje leeg en kletst over dingen waar kinderen over kletsen. Ik bekijk je, raak je aan en ruik aan je haar. Alles aan jou vult mijn hart. Voor het naar bed gaan poets jij je tanden, je wast je handen, we lezen een boekje en zingen een liedje. Een avond zoals vele andere avonden, maar vandaag is hij gevuld met emotie. Ik knuffel je, kan je bijna niet loslaten en jij stelt vragen over tranen. Je voelt het, je voelt dat mijn hart huilt. Dat het in 1000 stukjes is gebroken vandaag en dat mijn liefde en dankbaarheid voor jouw leven door mijn lichaam zoemt. Jij, een meisje van 4 jaar, die morgen weer naar school gaat.

Donderdag.... vandaag, de dag dat ik altijd mijn blog schrijf, de dag van de leidster, de dag van een vreselijk ongeluk in Oss. Een luchtig blog schrijven over het reilen en zeilen in mijn gezin? Vandaag niet, nee! De gebeurtenis van vandaag heeft me in een stevige houdgreep en laat me niet meer los.

Als ik zelf in bed lig en in het donker staar, vraag ik me af of het voor de ouders die vandaag hun grote liefde(s) zijn verloren en voor de pedagogisch medewerker die met liefde de verantwoordelijkheid voor de kinderen van een ander droeg, ooit nog licht wordt.

Ieders gedachte is bij de ouders die de dag zorgeloos begonnen, maar nu beland zijn in een grote nachtmerrie die oneindig is. We maken ons een voorstelling van de pijn en dat breekt ons hart. We haasten ons naar huis om onze kinderen te knuffelen. Maar deze voorstelling zal nog niet in de buurt komen van de immense pijn die deze ouders voelen. Konden zij de pijn maar weg knuffelen.

Kinderen, pedagogisch medewerker, ouders, machinist, getuigen, hulpverleners... donderdag, bah wat een nachtmerrie.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (8 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

21 september 2018

Gisteren gebeurde er een zeer tragisch ongeluk in Oss. Vier kinderen kwamen om, een kind en een pedagogisch medewerker raakten zwaargewond. Wij zijn enorm geschrokken en leven mee met alle betrokkenen.

Bij het ongeluk was een elektrische bakfiets van het merk Stint betrokken. Wij maken ook gebruik van deze Stints bij een aantal bso-locaties. Hoewel de Stints bij onze locaties altijd goed hebben gefunctioneerd, hebben we besloten ze niet in te zetten tot we weten of een technisch mankement aan de Stint de aanleiding was voor het ongeluk. De veiligheid van de kinderen en de medewerkers gaat voor.

Wanneer er meer bekend is over de toedracht van het ongeluk, bekijken we de inzet van de Stints opnieuw. Voor nu wensen we alle betrokkenen heel veel sterkte, als ouders en als collega’s.

17 september 2018

Het kinderdagverblijf, een plek waar ik werkte voordat ik zelf kinderen kreeg. Een plek waar ik me op dat moment nog niet volledig realiseerde hoe het is om als ouders je “kostbaarste bezit” uit handen te geven aan iemand die je nauwelijks kent.

Mijn dochter ging met 8 maanden voor het eerst naar het kinderdagverblijf, een plek die ik met zorg voor haar uitzocht. Het voelde vreemd om aan de andere kant te staan, de ouder te zijn, mijn kind achter te laten. Maar ze deed het erg goed en ik had het volste vertrouwen in de pedagogisch medewerkers op de groep.

Nu zou je denken dat het dan de tweede keer makkelijker was. Nee, helaas niet. Stiekem was dit zelf nog moeilijker. Ben ik kritischer geworden? Emotioneler misschien? Komt het omdat mijn kleine baby met 4 maanden al gebracht zou worden? Ik weet het niet precies. Maar ook nu ging ik weer op zoek naar een plek waar zowel hij als wij blij zouden zijn. De eerste keer dat ik hem bracht was lastig. Wat is het toch een vreemd gevoel om je kind ergens achter te laten. Gelukkig went het snel, met dank aan de pedagogisch medewerkers die zorgen voor mijn zoon. Maar wat is het dan dat zij doen? Wat maakt dat ik er een goed gevoel bij heb om míjn zoon achter te laten bij mensen die ik nauwelijks ken?

Het allerbelangrijkste lijkt wel liefde te zijn. Liefde voor het vak en de kinderen. Deze liefde maakt dat er aandacht is. Aandacht voor mijn zoon als ik met hem binnen kom. Interesse in hoe het met hem gaat, een aai over zijn bolletje. Fijn en warm. Het gevoel dat ze het belangrijk vinden om mijn zoon te leren kennen. Dat ze met me mee denken, me tips en advies geven als ik het even niet zo goed weet. Dat ze respectvol, open en eerlijk zijn in hun communicatie, wat het voor mij en mijn zoon een veilige plek maakt om te zijn. Dat ze professionaliteit uitstralen, weten waar ze het over hebben. Dat ze zeggen dat ik altijd mag bellen als ik me zorgen maak, of zien dat ik even mijn dag niet heb en dit dan benoemen. Dat ze bij het ophalen met liefde en plezier vertellen over hoe het was die dag. Dat de stagiaire zich netjes komt voorstellen en de mond van mijn zoon nog even poetst terwijl ze een paar lieve woorden tegen hem zegt. Dat ik zie hoe ontzettend druk ze het soms hebben en toch met zorg en geduld voor onze kinderen zorgen. Dit alles maakt dat ik mijn zoon toevertrouw aan deze mensen die ik nauwelijks ken.

Donderdag 20 september is het de dag van de leidster (pedagogisch medewerker) en ik ga ze echt wel even laten weten hoe blij ik met ze ben! Jij ook?

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (8 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

10 september 2018

Oké, het is gedaan met de “rust”. Nu ons meneertje ineens kan kruipen, lijkt zich een hele nieuwe wereld te openen. Hij gaat op avontuur en is niet te stoppen. Hij kruipt, zit op zijn knieën, trekt zich op tot staan en zit o-ver-al aan. Wat een berg aan nieuwe vaardigheden, ik vind het wel wat. En hij? Hij is blij en neemt al deze vaardigheden mee op zijn ontdekkingsreis door de kamer. Mijn dochter deed dit als baby natuurlijk ook wel, maar dit is echt anders. Zou dit de ontdekkingstocht van een jongen zijn?

Er blijft geen stopcontact onaangeraakt, hij trekt de messen uit de vaatwasser als deze openstaat, het gootsteenkastje met de schoonmaakmiddelen is ontdekt, hij peutert de plintjes los en staan er schoenen in de kamer, dan gaan deze zeker in zijn mond. Hij trekt zich op aan het tafeltje van mijn dochters knutselhoekje en trekt alles waar hij bij kan er vanaf, met een blauwe mond van het potlood dat hij eerder vond. Onze lage salontafel is zijn domein. Hij kruipt erop, speelt met alles dat hij hierop vindt en heeft overzicht over de rest van de kamer. Prima, de bloemetjes en die schattige kaarsjes hebben al een ander onderkomen gekregen. En de grote plant? Die waar ik nou net zo trots op ben, die is favoriet. Ik snap het wel! Hij is met zijn flinke formaat, honderden blaadjes en heerlijk zwarte potgrond ook super aantrekkelijk.

De strijd in mij is begonnen. De manier waarop hij de blaadjes ontdekt, ernaar kijkt en ze aanraakt, hoe hij met zijn handje in de potgrond friemelt en kijkt naar de grote hand grond die hij eruit vist. Zo waardevol al deze ontdekkingen, hij leert en geniet hiervan. Maar ja, voortdurend blaadjes en grond in zijn mond, een leeggeplukte plant en overal potgrond in de kamer. Dat gaan we dus niet doen. Hij vindt van wel, wij vinden van niet. We proberen verschillende dingen. We zetten hem weg van de plant met het woord ‘nee’, we leiden hem af met ander speelgoed, we zetten hem weg van de plant zonder ‘nee’. Maar hij wil echt het allerliefst die plant. Logisch, hij snapt nog niets van de ‘nee’ en het feit dat we hem weghalen bij de plant, dat komt later. Hij vindt het vooral vervelend dat hij dat hele stuk weer terug moet kruipen.
Vandaag kwam ik thuis en stond de plant in de box. 1-0 voor de plant… of voor mijn zoon, het is maar net hoe je het bekijkt. Hoe houd ik hem én mijn huis heel?

Ik weet dat er nu mensen met oudere jongens met een glimlach zitten te lezen, terwijl ze denken “Ow wacht maar, dit is met zijn 8 maanden pas het begin!” I know en ik vind het ook prima. Ik vind zijn ontdekkingsreis heerlijk om te zien. Ik zie nu al dat hij anders naar de wereld kijkt dan dat mijn dochter doet.

Jongetje, als je een klein beetje groter bent, creëer ik een plek voor je waar je eindeloos kan rotzooien met zand, blaadjes, stokjes en steentjes. Tot die tijd friemel je soms maar stiekem even in de plant.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (4,5) en zoon (8 maanden) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten