Afgelopen kerst kreeg onze zoon een prachtig cadeau onder de kerstboom. Het was een cadeau waarvan zijn ouders zeiden ‘ach dan heeft hij dat ook maar gehad’ en waarvan hij zich achteraf waarschijnlijk afvroeg wat hem nu weer was overkomen.
Wat het cadeau was? Zijn grote neef met waterpokken, gekleed in een prachtige dino kersttrui.
Dit cadeau kwam overigens niet uit het niets. Mijn schoonzus had ons netjes geïnformeerd. Maar zoals zijn ouders (ik) al zeiden ‘Hij kan het maar gehad hebben.’

En ja hoor netjes drie weken na kerstavond (de tijd tussen besmet raken en ziek worden is tien dagen tot drie weken) ontdekte we de eerste pokken. Een drietal rode, ronde blaasjes op zijn romp. Ohh jaaa, dat verklaart ook waarom hij de afgelopen dagen niet zo lekker was. Eerst koortsig en niet lekker… dan de blaasjes. We hadden het woord waterpokken nog niet uitgesproken of het waren er al twee keer zo veel.
Ik wist dat dit de komende dagen nog wel wat erger zou worden, maar ik maakte me niet druk.
Zijn zus heeft op dezelfde leeftijd de waterpokken gehad en dat viel me echt reuze mee. Wel veel pokken, maar niet mega groot, niet al te veel jeuk, ze sliep ’s nachts prima…niks aan het handje. Had ik me even verkeken op de ernst van deze situatie. Jup, het is voor ieder kind anders. Dag twee viel reuze mee...niks aan het handje. Dag drie leek ook mee te vallen…tot het nacht werd.
Een warm bed, warme deken…het recept voor JEUK! Man o man, na vier dagen was het een slagveld! Zijn zus geloofde niets van het feit dat het voor haar niet besmettelijk was. ‘Dit ga ik dus echt niet aanraken hè.’ zei ze met een vies gezicht. Hij zat van top tot teen onder de pokken. En niet alleen maar van die kleine schattige blaasjes, maar echt van die mega blazen (ieuw). Op zijn rug, zijn buik, zijn billen, zijn haren, achter zijn oren, in zijn oren, zelfs op de binnenste rand van zijn ooglid zat er een. Huilend riep hij ‘smeren, smeren’ en dan haalden we het flesje waterpokkenschuim weer tevoorschijn. Het arme krentenbolletje. Het schuim was duidelijk niet genoeg voor de jeuk en het ongemak.

Deze moeder ging op missie…naar de drogist. Betoverd door de flesjes en tubes met de mooiste teksten kwam ik thuis met een fles “Zemelenbad”. Oké, we gaan de jeuk bestrijden jongen.
Uhm ja, dit was ook niet echt de oplossing. Een lege portemonnee en nog steeds jeuk. Al snel werd ik door een moeder met duidelijk meer ervaring op mijn vingers getikt. ‘Zemelenbad? Neeee joh! In bad met een washandje vol havervlokken. In warm water leggen en goed kneden tot het water wit wordt. Dit helpt echt!’ Ze klonk overtuigend, ik wilde mijn arme kind helpen en havermout hebben we altijd in huis.

Al snel zat het gespikkelde mannetje in een bad gevuld met water dat steeds witter werd. We maakten grapjes, knepen om beurten in de washand. Ik liet het water uit de washand over zijn rug en koppie lopen…geen plekje vergeten. Lijfje afdeppen, inschuimen, een niet te warme pyjama aan en slapen. De hele nacht door!!! Yes, dit hielp echt.

Hij at nog steeds niet super, hij was nog koortsig en niet lekker, maar de jeuk was echt stukken minder. Wat mij betreft missie geslaagd. Dat havermoutbad hielden we erin.

Op dit moment zijn alleen de korstjes nog het restant van dit waterpokken avontuur en gelukkig durft zijn zus hem weer aan te raken.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Helpen op school… ik vind het een dingetje. Geloof me, ik ben echt helemaal pro ouderparticipatie. 

Ik vind het belangrijk dat ouders betrokken worden bij de opvang of de school van hun kind.
Dat ze niet alleen weten wat er speelt, oftewel op de hoogte zijn. Maar ook dat ze betrokken worden bij de organisatie en de uitvoering van activiteiten.

Maar om eerlijk te zijn vind ik dit in de praktijk best lastig. Meestal (nee, inderdaad niet altijd) heb ik echt wel zin om te helpen. Ik word graag betrokken, bemoei me er graag mee, maar bovenal vind ik het leuk om mijn dochter in een schoolse situatie te zien. Op het kinderdagverblijf gluur ik nog wel eens door het raam om mijn zoon te bekijken en maak ik een veel te lang praatje met de pedagogisch medewerkers. Hierdoor hoor ik welke heerlijke fratsen hij uithaalt en zie ik hem spelen. Op school is dit anders. Wij als ouders hebben eigenlijk geen idee wat er gebeurt tussen het moment dat de juf ons ‘s ochtends de klas uitstuurt en het moment dat ze ’s middags weer losgelaten worden aan de poort. We zijn afhankelijk van dat wat onze kinderen ons vertellen… ennnn niet ieder kind is even spraakzaam na een schooldag.

Mijn dochter en ik na de gemiddelde schooldag:
‘Hoe was het op school?’
’Goed.’
of
‘Was het leuk op school?’
‘Ja.’
‘Wat heb je allemaal gedaan’ (ik zou deze vraag ook niet willen beantwoorden)
‘Weet ik niet meer.’

Aan mijn wil om te helpen ligt het dus meestal niet, het is vooral de organisatie waar het bij mij mis gaat. Ik vind het lastig om voor een halfuurtje luizenkammen of voor een ochtend naar het museum een oppas te regelen. En naast al dat georganiseer in het normale leven met twee kinderen en een baan, heb ik soms ook gewoon even geen zin om ook dat nog te organiseren. Laatst zei een moeder: ‘ach dan neem je hem toch mee.’ Op zich geen slecht idee, ware het niet dat ik de zweetparels al op voel komen bij de gedachte dat ik kom helpen en ondertussen moet zorgen dat mijn (net) peuter er niet vandoor gaat met de inboedel.

Op dit moment laat ik dus de meeste vragen van de juf aan me voorbij gaan. Met als gevolg een schuldgevoel en zo onopvallend mogelijk het schoolplein verlaten. Als je niet opgevallen bent dan is de kans kleiner dat de andere ouders zich afvragen waarom je niet blijft om te helpen. Top strategie! (niet echt, maar goed).
Soms word ik toch gespot op verkeerde momenten, zoals afgelopen week tijdens de luizenkamochtend. ‘Hey Suus, kom je ook luizenkammen?’ ‘Haha nee, ik heb al een luis’, antwoord ik met een ongemakkelijke glimlach terwijl ik knik naar mijn zoon die in een monsterpak op mijn arm zit. Shit, gespot…en aangesproken….hallo schuldgevoel!

Als tegenhanger van het “ik-ben-pro-ouderparticipatie-maar-ik-kom-nooit-helpen” ding, wil ik graag even vermelden dat ik dus wel gewoon lid ben van de oudervereniging hè. Ja, ik moest overgehaald worden, maar sluit netjes zes keer per jaar aan bij de vergaderingen om me overal mee te bemoeien.

Een van de punten die we daar bespreken is dat het goed is om ouders tijdig te laten weten wanneer er hulp nodig is. Zo hebben ze voldoende tijd om iets te regelen voor de andere kinderen of misschien zelfs wel om een afspraak op het werk te verzetten. Oké en dan zal ik beloven dat ik dit jaar extra mijn best ga doen om ook aan te kunnen sluiten.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Terwijl mijn dochter een kerstkransje oppeuzelt en roept hoe kerstig ze zich hierdoor voelt, neemt mijn bijna tweejarige zoon stiekeme hapjes uit de kransjes die nog in de boom hangen.
We hebben alle vier vakantie! Oké, na het typen van dit stukje begint het voor mij pas echt.

Op de een of andere manier voelt het hebben van twee weken vakantie alsof het al je problemen gaat oplossen. Heerlijk even niets, gewoon een beetje rommelen en ontspannen.
En ja, we kunnen met twee jonge kinderen niet heerlijk samen uitslapen of zonder gedoe doen waar we zin in hebben, maar we kunnen wel lekker de hele ochtend in onze pyjama’s hangen…zelfs de hele dag als we zouden willen. Niets moet….kerstdagen…afzwemmen…er wordt er eentje twee jaar… oud en nieuw…oké, oké er zijn wel degelijk een aantal dingen die we moeten. Maar goed, het zijn alleen maar leuke dingen. En tussendoor doen we lekker niets!

We maken ons niet te druk om dingen die we zouden moeten doen, omdat het vakantie is. Activiteiten die we zouden moeten ondernemen, tijd die we nuttig zouden moeten besteden.
Als we de hele dag in onze pyjama’s spelletjes willen spelen…dan doen we dat.
Over voornemens voor het nieuwe jaar heb ik nog niet nagedacht, maar ik vind dit een goed voornemen voor deze vakantie!

Nou dat was het dan voor 2019!
Ik wens iedereen fijne feestdagen en een spetterend uiteinde.
Geniet van knus en gezellig en laat de zorgen en het moeten even los.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (bijna 2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.
 

Nijmegen Noord krijgt een nieuw kindcentrum: De Boomgaard. Vandaag zijn hiervoor de overeenkomsten getekend door wethouder Grete Visser van de gemeente Nijmegen, bestuurder Lucienne van de Brand (Stichting Sint Josephscholen) en bestuurder Eddy Brunekreeft van KION. Stichting Sint Josephscholen realiseert in De Woenderskamp een school voor 480 leerlingen. KION biedt hier kinderopvang en buitenschoolse opvang aan. Het gebouw wordt gefinancierd door de gemeente Nijmegen. Het onderwijsconcept van kindcentrum De Boomgaard is een jaarklassensysteem en is daarmee een aanvulling op de bestaande onderwijsconcepten in Nijmegen Noord.