24 april 2018

Bij de wereld van het kind dat naar school gaat, horen ook de afspraakjes. Al vanaf de eerste schoolweek raken ze bekend met de zin “Zullen we afspreken?” En voor je het weet is het zo ver. Je kind komt het schoolplein opgerend en het eerste wat hij of zij vraagt is “Mag ik met 'Pietje' afspreken?” Vraag jij je af wat ze willen afspreken? Dat ze na school samen gaan spelen, bij jou of bij het vriend(innet)je thuis. De eerste paar keer is misschien even wennen en vind je het spannend dat je kind bij een ander speelt die je nog niet zo goed kent. Of ben jij niet zo dol op het kind dat steeds bij jou thuis komt spelen. Of had je je juist zo verheugd op een middagje mijt z'n tweeén? Deze tips maken het misschien allemaal wat makkelijker.

‘Nee’ zeggen mag

Komt het die dag niet uit? Heb je andere plannen? Weet je dat je kind de laatste dag van de week eigenlijk te moe is om af te spreken en dat het geheid eindigt in ruzie? Zeg dan voor die dag gewoon ‘Nee’. Je kind mag hierdoor best even teleurgesteld zijn en misschien wordt er zelfs wel gehuild. 

Soms kan het helpen om vaste afspreek-dagen te hebben. Bijvoorbeeld elke dinsdag en donderdag na school.

Vind je het, om welke reden dan ook, niet prettig als je bij een ander speelt? Vraag het vriendje of vriendinnetje dan bij jullie thuis te spelen.

Alweer een ander vriendje

Dat kan. Vooral kleuters kunnen heel wat vriendjes en vriendinnetjes de revue laten passeren. Soms hebben ze elke twee weken een nieuwe beste vriend(in). De kleuter ontdekt welk kind het wel of niet leuk vindt en soms zijn daar een aantal afspraakjes voor nodig. Vind je het bijvoorbeeld lastig dat jouw zoon of dochter met dat ene kind af wil spreken? Geef het tijd, grote kans dat hij of zij binnen no time een ander kind kiest.

Nooit afspraakjes

Maak je geen zorgen als jouw kind nooit vraagt om met iemand af te spreken. Sommige kinderen, voornamelijk groep 1, hebben hier nog niet echt behoefte aan. Ze moeten wennen aan het schoolleven, zijn op het schoolplein alweer vergeten dat ze met een ander af kunnen spreken of vinden het nog spannend om bij een ander kind thuis te spelen. Wordt jouw kind nooit gevraagd voor een afspraakje en vindt hij of zij dit vervelend? Help het een beetje. Kom erachter wie op het moment zijn of haar vriendje is en maak een afspraak met de ouder van dit kind. Leer hem of haar na een tijdje zelf afspraakjes te maken.

Wist je dat….

… afspreken met een vriendje of vriendinnetje heel leerzaam kan zijn? Van samen spelen, leren ze bijvoorbeeld problemen oplossen, rekening houden met elkaar, emoties begrijpen, onderhandelen en compromissen sluiten.

… het voor een kind erg prettig kan zijn, regels te stellen rond het afspreken? Bijvoorbeeld op welke dagen en hoe lang? Dit kan teleurstellingen voorkomen.

… het soms stiekem voor jou als ouder best fijn kan zijn om een extra 'vrije' middag te hebben als je kind uit spelen is?

… het erg leuk is je kind met een van zijn of haar klasgenootjes te zien spelen?

16 april 2018

Een peuter die vliegensvlug een kleuter wordt, dat is even slikken. Ik had er even niet bij stil gestaan dat daar een pakketje bij komt waar ik aan zou moeten wennen. Een van de dingen in het pakket 'je-kind-gaat-naar-school' is het schoolplein. 

De eerste dag dat ik mijn dochter naar school bracht had ik totaal geen oog voor andere kinderen en hun ouders. Toen ik thuiskwam kreeg ik de vraag “En zitten er leuke kinderen bij haar in de klas?” Uhm tja, dat weet ik eigenlijk niet. Ik was zo gefocust op mijn eigen kind, dat ik niet eens een poging heb gedaan om te zien wat er om ons heen gebeurde. Een dag later haalde ik haar voor de eerste keer alleen op. Dit keer niet aan het hek geplakt maar gewoon beheerst netjes en 'geduldig' net als de rest van de ouders. Er hangt een stilte die nieuw is voor mij, stilte voor de storm, stilte van geduldig wachtende ouders. Dit is best een gek gevoel. Ineens ben ik me heel bewust van mijn aanwezigheid op het schoolplein. Voorzichtig kijk ik om me heen. Er hebben zich groepjes gevormd van verschillende soorten moeders. De vaders staan alleen, in tweetallen of sluiten zich aan bij een groepje moeders. Ze lijken elkaar allemaal goed te kennen. Gebeurt dat vanzelf, wonen ze bij elkaar in de straat of zijn ze enkel schoolplein-vrienden? Terwijl ik ze bekijk vraag ik me af bij welk clubje ik hoor. Om te beginnen zou het fijn zijn als ik wist welke ouders er bij de kinderen uit de klas van mijn dochter horen. Ik nam me voor goed te kijken welke kinderen er bij welke ouders horen. Wauw, wat kan ik mijn aandacht slecht verdelen! Op het moment dat mijn dochter de hoek om komt, heb ik weer enkel en alleen oog voor haar. Binnen geen tijd heeft iedereen het plein verlaten en ben ik niets wijzer geworden.

De dagen daarna ben ik het type dat alleen en altijd op dezelfde plek op het schoolplein staat te wachten. Geen probleem, er zijn er meer zoals ik. Hier en daar deel ik een voorzichtige glimlach met ouders waarvan ik denk dat hun kind in dezelfde klas zit. Mijn nog niet genezen zwangerschapsbrein kan ook gewoon nog niet onthouden wie er bij wie hoort. Al snel maak ik korte praatjes met een aantal nieuwe moeders. We delen immers hetzelfde leed en dat verbindt ons. Ik kom er langzaam achter dat het verstandig is na het brengmoment niet meteen weg te stuiven. Dit blijkt het moment dat je een praatje kan maken met een ouder die ook niet weggestoven is. Een korte klets terwijl je samen het schoolplein af loopt. Geheime tip: sluit je bij het ophalen ook weer aan bij deze ouder! In mijn geval ging haar kind die dag naar de bso, helaas.

Op internet lees ik over de verschillende soorten 'schoolplein-moeders'. Over vaders wordt niet gesproken. Zou de nuchtere man hier misschien niet zo bij stil staan, hier niet zo mee bezig zijn en hier niet zo moeilijk over doen? Zou dit meer een vrouwending zijn? Misschien… ik, als vrouw en moeder, schrijf hier immers ook over. 

Benieuwd naar welke moeders je tegen kunt komen op het schoolplein? Op love2bemama hebben ze de moeders verdeeld in tien verschillende types http://www.love2bemama.com/2015/07/09/welk-groepje-schoolpleinmoeders-hoor/

10 april 2018

In de nieuwe wijk De Grote Boel in Nijmegen-Noord wordt hard gewerkt aan kindcentrum De Uitdaging. Hierin komt onder andere een basisschool, een kinderdagverblijf en een buitenschoolse opvang. Op 16 april 2018 opent het kinderdagverblijf al een eerste groep in het gebouw van Jump. Zodra de nieuwbouw klaar is, verhuist deze groep naar het kersverse gebouw in De Grote Boel.

Hoewel de bouw van het nieuwe kindcentrum in de Grote Boel nog niet is begonnen, start vanaf 16 april KION kinderdagverblijf De Uitdaging met een groep bij kindercentrum Jump op Griftdijk 91. Kinderen van nul tot vier jaar zijn welkom op maandag, dinsdag en donderdag.

Bij kinderdagverblijf De Uitdaging is veel persoonlijke aandacht met oog voor de ontwikkeling. Het pedagogisch handelen is geïnspireerd op de visie van Emmi Pikler. Deze kinderarts stelde dat kinderen zich het beste ontwikkelen als ze dit op hun eigen tempo kunnen doen en hier ook alle vrijheid in krijgen. De pedagogisch medewerkers werken ook met het programma Uk & Puk waarmee peuters een goede start op de basisschool krijgen.

9 april 2018

Het ene moment zitten ze nog de hele dag op je lip en dan ineens is het stil. Mijn dochter heeft haar eerste schooldag achter de rug. Sterker nog, ze heeft de eerste twee weken er al op zitten. De vraag “Hoe lang moet ik nou nog naar school?” is al gesteld. Ja meid, ik zou zeggen 'voor altijd' want dat is waarschijnlijk hoe het voor jou voelt. Mijn peuter is officieel een kleuter!

De avond voor haar eerste schooldag stapte ik mijn bed in met het gevoel de volgende dag een superbelangrijk sollicitatiegesprek te hebben. De spanning gierde door mijn lijf. Het was geen sollicitatiegesprek maar wel… de eerste schooldag van mijn dochter. Jeetje, vind ik dit nu echt zo spannend? Ik weet dat ze zich gaat redden en dat ze er helemaal klaar voor is, maar toch maakt het me gespannen en emotioneel. Maar ben ík er eigenlijk wel klaar voor? Ik stuur mijn kleine meisje de grote wereld in. Het proces van loslaten is begonnen.

Om 8 uur ’s ochtends staan we klaar om te vertrekken. Mijn dochter heeft er zin in, ze is ontzettend trots. Ze heeft er op moeten wachten maar nu staat ze klaar met een tasje gevuld met een bakje fruit en een beker drinken. Samen met een rustige papa en een mama die een poging doet rust uit te stralen, vertrekt ze naar school. Bij aankomst is het plein nog leeg, er is nog niemand te zien. Ik strik nog snel haar veters. Als het plein zich heeft gevuld met ouders en kinderen gaat de bel. We sluiten ons aan bij de rij papa’s, mama’s en kleuters die zich richting de kleuterklassen begeven. Mijn dochter vol zelfvertrouwen. En ik? Ik loop naast haar en pak haar hand. In dat kleine moment zijn de rollen omgedraaid. Niet zij, maar ik heb het nodig haar hand vast te houden. We lopen de klas binnen, groeten de juf en zoeken haar stoel. Naast de juf! Gelukkig! De blik in haar ogen als ze gaat zitten is zo gespannen en dapper. We knuffelen haar even, het tijd om te vertrekken. Dag lieve meid, veel plezier. Druk zwaaiend verlaten we het lokaal, een meisje met een strak gezicht achterlatend. Die ochtend voel ik me gek. Wat is het stil en kaal in huis..., wat een gek idee dat mijn kleine meisje vanaf nu gewoon iedere doordeweekse dag op school zal zitten.

Om 12.00 uur staan we aan het hek geplakt. We konden niet wachten haar te zien. “Zou ze het leuk gehad hebben?”, “Komt ze met een blij gezicht naar buiten?”. En ja hoor! Zo trots als een pauw komt ze het hoekje om, met een glimlach van oor tot oor! En ik? Ik ontplof bijna van trots! Ik denk niet dat ik eerder zo trots ben geweest. Wauw… ze heeft haar eerste schooldag overleefd… en hoe!

De dagen daarna vond ik lotgenoten op het schoolplein. Andere moeders van net begonnen kleuters. We spraken over hoe spannend wij de eerste dag vonden, hoe onze kleuters het vinden en waar we tegenaan lopen. Plotseling onrustige nachten, weer bedplassen, drama tijdens het avondeten. Allemaal symptomen die passen bij de eerste vermoeiende weken op school. Gelukkig ben ik niet gek en vinden andere ouders het net zo spannend en bijzonder.

En nu, twee weken later. Heb ik ineens een echte kleuter in huis. Ze gaat nog makkelijker zelf aan het spelen, verzamelt wat ze nodig heeft en bedenkt nieuwe dingen. Ook het opruimen van de spullen die ze gebruikt heeft is een minder groot drama. En haar taalgebruik, nieuwe woorden, nieuwe zinnen… ik zit soms met open mond te luisteren naar mijn grote kleine kleuterdochter.

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten