Onze pedagogisch medewerker Bram (van de groep Minoes van kinderdagverblijf Ondersteboven) is maandag 18 februari te zien geweest in Editie NL op RTL 4. Het programma besteedde aandacht aan het tekort aan mannen in de kinderopvang. Bram vertelde onder andere dat het goed is voor kinderen als zij ook een man als rolmodel in de kinderopvang hebben. We zijn ontzettend trots op Bram!

Terugkijken? Zie https://www.rtlnieuws.nl/editienl/artikel/4614106/te-weinig-mannen-de-kinderopvang-ze-hebben-het-gevoel-dat-ze-extra

Afgelopen week was ik met mijn dochter bij de tandarts. Mijn dochter wist de herinnering van haar vorige tandartsbezoek maar moeilijk terug te halen. Niet gek, want ik was na de vorige keer vergeten direct een nieuwe afspraak voor ons beiden te maken... Nou ja, dan weet je hoe het gaat. Toch bleek dit bezoekje perfect getimed aangezien ze in de klas het bezoeken van de tandarts net uitgebreid hadden besproken. Onderweg werd ik dan ook volledig op de hoogte gebracht van alles wat ons te wachten stond. Nadat ze eerst gefascineerd keek naar hoe de tandarts mama onder handen nam (‘Krijg ik ook bloed?’ ‘Nee, dat is alleen bij mama!’), kroop ze zelf in de stoel. Ze kreeg een complimentje voor het goede poetsen en mocht een klein cadeautje uitzoeken. Ook mochten de foto’s van mama’s gebit mee naar school. Dit was een geslaagd tandartsbezoek.

Onze zoon heeft nog even voor zijn eerste bezoekje bij de tandarts. Hij maakt nog uitgebreid kennis met het fenomeen tandenpoetsen. De eerste paar keer moest hij vreselijk lachen. Wat een gekriebel in je mond! Iedere avond poets ik zijn tanden met een schattig klein tandenborsteltje, waar hij liever op kauwt. Ik maak een gek geluidje als ik wil dat hij zijn mond open doet en zing het Tandenpoetslied van Dirk Scheele terwijl ik zijn 5 tanden en 1 kies poets. Jup tandenpoetsen is een feest. Tip, lach niet heel hard als je kind de tandenborstel vast zet tussen zijn tanden tijdens het poetsen... Mijn beide kinderen vinden dit namelijk hilarisch, maakt het poetsen niet heel makkelijk.

Ik kan me dat tandenpoetsen van vroeger nog wel herinneren. Mijn moeder die mijn kin veel te stevig vasthield om ervoor te zorgen dat al mijn tandjes blinkend schoon werden. Oh, wat vond ik dat vervelend. 'Dat ga ik dus bij mijn eigen kinderen zeker anders doen!’ Helaas zei mijn dochter laatst met een mega boze blik: "Ik vind het echt niet fijn als je mijn kin zo vasthoudt!" Hahaha oeps... sorry meid!
Naast een kinknijpende moeder vindt ze ook twee minuten poetsen vervelend lang. Stiekem ben ik het met haar eens. Maar sinds ze op school haar poetsdiploma heeft gehaald, is ze trots dat ze het zelf kan, gaat ze alle kanten van haar gebit grondig af en vliegen de 2 minuten voorbij! Op sommige dagen en meestal niet in de ochtend, want dan hebben we haast.

Voor een kind is tandenpoetsen vooral vet gedoe en helemaal niet zo’n feest. Voor grote mensen soms ook... ik wil gewoon mijn bed in en wel NU! Maar het is belangrijk dat we ervoor zorgen dat onze tanden sterk en gezond blijven. De volgende tips maken het misschien een beetje makkelijker.

  • Begint meteen bij het eerste tandje met poetsen. Zo went je kind hier direct aan. Poets één keer per dag zijn of haar tanden, het liefst ‘s avonds, vanaf twee jaar geldt twee keer per dag twee minuten poetsen.
  • Geef het goede voorbeeld. Laat je kind zien dat ook jij je tandenpoetst.
  • Laat je kind jouw tanden eens poetsen. Eerst mag hij bij jou en dan jij weer bij hem.
  • Laat je kind zelf zijn of haar tandjes poetsen. Wat knap!! Wel even napoetsen natuurlijk.
  • Vertel je kind wat je allemaal tussen zijn tanden uit poetst. Dit kan voor veel hilariteit zorgen. Dit kan namelijk van alles zijn, van boterhammen tot olifanten.
  • Laat je kind in de spiegel mee kijken. Zo kan je kind zien wat er allemaal gebeurt en overkomt het hem of haar minder.
  • Laat je kind zelf tandpasta op zijn tandenborstel doen.

En lukt het even niet? Dan lukt het even niet zo uitgebreid. Dat komt het morgen of later dan wel weer. Ik ga de tanden van mijn dochter vanaf nu napoetsen met één hand op mijn rug!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (bijna 5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Werken, opvoeden, koken, boodschappen doen, wasjes draaien, de kinderen ophalen en wegbrengen, poetsen, verzinnen wat we gaan eten (pff, wat een crime)... het runnen van een huishouden is een hele klus. En als je dan tussendoor even tijd over hebt, dan moet je toch echt op bezoek bij die vriendin die je al een hele tijd niet hebt gezien. Eerlijk is eerlijk, er zijn momenten dat we vergeten meer dan alleen papa en mama te zijn. Het alledaagse leven is druk, dagen vliegen voorbij en 's avonds kruipen we moe ons bedje in. Misschien duik je gezellig samen onder de wol, maar de kans is groter dat een van de twee nog even zijn of haar favoriete programma af kijkt of nog wat werk afmaakt.

Wauw, hoe vervallen we zo makkelijk in het 'wij-zijn-papa-en-mama'-leven, waarin we elkaar zelfs als de kinderen er niet bij zijn “papa” en “mama” noemen. Ik klaag niet hoor. Als mijn vriend niet werkt, gaan we altijd braaf tegelijk naar bed, we knuffelen elkaar geregeld zonder aanleiding, zitten nog steeds lekker tegen elkaar aan op de bank en appen elkaar geregeld dat we aan elkaar denken. Maar toch komen we de laatste tijd, als we weer eens mopperen of loze discussies voeren, tot de conclusie dat we elkaar eigenlijk heel erg missen. Omdat we vaak weinig echte tijd hebben samen, we wisselen elkaar af met werk, zorgen voor de kinderen en sinds onze kleine bink heeft besloten om 5 uur 's morgens zijn dag te beginnen ook in slaap. Vet ongezellig! Maar we missen elkaar niet alleen in tijd. We missen elkaar ook in het zijn van vriend en vriendin (jup, hij heeft me nog niet gevraagd).
We verlangen ernaar om even niet te zorgen, organiseren, regelen, rennen en vliegen, maar gewoon echt tijd samen door te brengen. Af en toe gaan we een weekendje weg, ontzettend fijn, maar ook in het dagelijks leven zoeken we elkaar. Stiekem kunnen we dit vinden in de kleinste dingen. We moeten er alleen wel wat voor doen.

Een vriend vertelde ons laatst dat hij, zijn vrouw en zoon onderweg waren met de auto. Zoonlief viel achterin in slaap. Hèt moment om eens net toe doen alsof je helemaal met z’n tweetjes op de wereld bent. Helaas heeft zijn vrouw de hele weg naar haar telefoon gekeken en hebben ze geen woord gewisseld. Je denkt nu misschien ‘Nouuu, dat kan toch niet?!’ Ow ja, echt wel, let maar eens op hoe vaak jij naar je schermpje kijkt terwijl je ook samen hetzelfde televisieprogramma kon kijken of even had kunnen kletsen. Mijn vriend is in actie gekomen en zegt nu elke keer als hij mijn aandacht wil en ik naar mijn scherm kijk: "Liefje, zullen we lekker samen zijn?". Heel lief en soms heel irritant. Maar hij heeft gelijk en het helpt.
We vergeten zo snel dat we ons best moeten doen om vriend en vriendin te zijn en niet alleen papa en mama. Dat we moeten werken om verliefd op elkaar te blijven en dat dit niet altijd meteen weer lukt. Het is niet voor altijd weg omdat we nu toevallig volwassen zijn geworden, die tijd voorbij is, we al 15 jaar bij elkaar zijn of welke smoes dan ook.

We willen allemaal gezien en gehoord worden, we willen allemaal dat er iemand van ons houdt, kriebels in zijn of haar buik van ons krijgt en ons mist als we er niet zijn. Dus leg je telefoon eens wat vaker weg, duik 's avonds tegelijk onder de wol (ja, dan ga je wat eerder naar bed, omdat zij jou tijd niet redt), knuffel en kus elkaar zonder reden (dus niet alleen maar dat snelle kusje als je naar je weggaat), vertel wat je mooi vindt aan de ander, wat je fijn vindt, klets over de dingen waar je ooit zo verliefd op werd. Ben je het even kwijt, voel je irritatie, ben je gewoon te moe? Stap eroverheen en ga op zoek! Ow en.... regel een oppas om samen de dingen te doen waar je voor het krijgen van kinderen ontzettend van genoot. Of ga als je bij opa en oma op bezoek bent gewoon even met zijn tweeën een boodschap doen. Opa en oma vermaken de kinderen wel en jullie? Jullie hebben lekker even samen!

Ik doe nu net alsof ik hier ontzettend veel verstand van heb, niets in minder waar. Het is ingewikkeld en soms echt lastig. Maar sinds wij ons bewust zijn van hoeveel we elkaar soms missen, tijd vrij maken en hier dan ook echt van genieten, hoor ik mijn dochter regelt roepen: ‘Ieuw, ik kijk niet naar jullie verliefd.’

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (bijna 5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.

Als ik uit mijn werk kom, vliegt de voordeur al open: “Mama, mag ik op de tablet?” Ik reageer met: “Hoi mama, wat fijn dat je er weer bent!” Waarop dochterlief reageert met de vraag: “Mag het mama, mag het?” Top, mijn dochter is een tabletjunkie!
Drastisch inperken van de tablettijd was noodzakelijk, de eerste twee dagen zorgde dit voor gezeur en gehuil, maar daarna leek ze dat ding te zijn vergeten. Hiephoi!
Mijn zoon heeft nu met zijn 1 jaar zijn zinnen op mijn telefoon gezet. Als hij hem ziet, is hij er als de kippen bij. Hij drukt op de knopjes zodat mijn beeldscherm oplicht om vervolgens met zijn vingertje over het scherm te swipen. Nou jaaaa, van wie heeft hij dat toch? Jup, schuldig. Ik probeer de momenten dat ik op mijn telefoon kijk zoveel mogelijk te beperken tot momenten dat ik niet met hem bezig ben. Maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit niet altijd lukt. Vorig jaar schreef ik hier een stukje over, misschien nog maar eens teruglezen

Hoe ouder ze worden, des te groter wordt de rol van beeldschermen en het internet. Een tijd geleden op een verjaardag speelde mijn dochter met een aantal kinderen boven. Ze zijn nu 'groot' dus willen boven spelen, ik moet hier aan wennen. Toen ik even ging kijken of het allemaal goed ging, vond ik deze kinderen inclusief mijn dochter hangend boven een tablet. Ze keken YouTube-filmpjes. Ik kreeg hier een ontzettend naar gevoel bij. Een clubje jonge kinderen dat zich zonder enig toezicht op de grootste filmpjesdatabank van de wereld bevond. Ik herinnerde me direct een gesprek met een vriendin wiens dochter ongewild een bewerkt Peppa Big-filmpje keek, waarin het op zijn zachtst gezegd niet zo lekker af liep met dit kleine roze varkentje. Ze kwam hier terecht door te klikken van het ene naar het andere filmpje. Ik voelde dat ik mijn dochter wilde beschermen tegen het zien van filmpjes die niet voor haar bedoeld waren. Waar ze bang of verdrietig van zou worden. Gelukkig vonden, na overleg, meerdere ouders dat het niet verstandig was onze kinderen zelfstandig de YouTube-wereld te laten verkennen. We hebben de kinderen naar beneden gehaald en ze onder ons toezicht verder laten kijken. Nu vinden ze het nog gezellig dat papa of mama meekijkt, maar er komt een moment dat ze het internet op gaan zonder ons toezicht.

Het moment komt eraan dat ze mogelijk kennis gaan maken met filmpjes die ze liever niet hadden willen zien, social media, digitaal pesten, mensen die zich online voordoen als een ander etc.
We leren onze kinderen over het aangeven van grenzen, hoe je met een ander om gaat, we leren ze normen en waarden, we begeleiden ze in het ontdekken van de wereld. We voeden onze kinderen op zodat ze zichzelf staande kunnen houden in de echte wereld. Maar deze tijd vraagt ons hetzelfde te doen in de digitale wereld. Het vraagt om mediaopvoeding, zodat ze zich ook in deze wereld kunnen redden, ze weten wat ze er mee kunnen, maar ook weten wat de risico’s zijn. De normen en waarden van het internet. We besteden allemaal genoeg tijd binnen dit medium, maar echte mediaopvoeding hebben de meesten van ons als kind niet gehad. We kunnen dus wel een steuntje in de rug gebruiken als we onze kinderen hierin op willen voeden.

Neem eens een kijkje op Mediaopvoeding. Hier staat informatie (per leeftijdscategorie) die je hierbij kan helpen. Ook Veilig internetten kan je helpen de vragen die je hierover hebt te beantwoorden.