De ontwikkeling van een kind vind ik een wondere wereld. Van een klein hulpeloos wezentje groeien ze in een oogwenk uit tot een zelfstandig persoon. 

Cliché

Het cliché ‘Wat gaat het toch snel’ past hier perfect bij. Niet voor niks dat je alle ouders dit hoort zeggen. Het gaat ook snel en vaak plots, waardoor ik me soms afvraag of ik even iets gemist heb. Vanmorgen keek ik naar mijn negen weken oude zoon. Hij had ineens een knuffeltje vast, bracht het naar zijn mond en sabbelde er een beetje op. Wat is dit? Gister kon hij dit echt nog niet!

Een beetje los, maar niet te veel graag

Ik betrap mezelf op een bijzonder proces. In het begin, als je baby bent, wil ik dat je me meer loslaat. Ik bedoel, je hebt me echt voor alles nodig! Mijn dagen draaien vaak alleen nog maar om jou en ik moet zoeken naar momenten voor mezelf. Het zou om te beginnen heel fijn zijn als je zelf in slaap valt, als je de speen zelf in je mond houdt, als niet bij iedere poepluier de poep tot aan je nek zit, als je niet het liefst 24/7 tegen me aan ligt, kortom als je me dus niet de hele dag nodig hebt … voor alles. Over een tijd komt de fase dat ik voortdurend achter je aan moet lopen omdat je de wereld wil ontdekken. Ik help je hierbij en voorkom dat je alles van de tafel en uit de kast trekt, vooral als we ergens op bezoek zijn. Het lijkt al wat losser, maar stiekem zit je nog helemaal aan me vastgeplakt. Vooral tijdens de befaamde sprongetjes, en oh wat ga ik het missen als dat voorbij is!

Zo is het genoeg dame!

Maar dan ineens komt daar dat omslagpunt. Zo’n punt waarop ik, als moeder, het wel los genoeg vindt. Maar ja, mijn kind groeit door. Ik voelde het toen de directeur van de school van mijn dochter, tijdens ons intakegesprek zei “Het loslaten begint bij de eerste schooldag”. Dit was nadat ze ons vertelde dat we 's ochtends maar liefst vijf minuten hebben om afscheid te nemen van onze dochter. Uh ja nee, ik denk niet dat dit lang genoeg is. Ik moet haar helpen met het ophangen van haar jas en tas. Dan moet ze verlegen als ze is de klas in, haar stoeltje zoeken en erop gaan zitten. Als ze daar dan eindelijk zit en me onzeker aankijkt, kan ik toch niet direct vertrekken?! Ik moet haar toch nog kussen, knuffelen en geruststellen. Oh, en weet ze wel welk bakje ze moet pakken voor het fruit en krijgt ze haar beker wel open? Eigenlijk wil ik ook gewoon dat de juf me na een dag uitgebreid vertelt hoe het is gegaan. Pfff, ik heb zelf als leerkracht nieuwe kleuters welkom geheten. Dat kwam altijd goed. Maar nu als moeder voelt dat toch anders. Ik moet er een beetje om lachen, maar wat zit hier veel gevoel bij zeg. Echt een super spannende nieuwe fase. En misschien, heel misschien, blijkt dit extra beetje loslaten ook wel lekker. Oké, maar dan is het vanaf nu voorlopig wel weer even genoeg los, dame!

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten