Een peuter die vliegensvlug een kleuter wordt, dat is even slikken. Ik had er even niet bij stil gestaan dat daar een pakketje bij komt waar ik aan zou moeten wennen. Een van de dingen in het pakket 'je-kind-gaat-naar-school' is het schoolplein. 

De eerste dag dat ik mijn dochter naar school bracht had ik totaal geen oog voor andere kinderen en hun ouders. Toen ik thuiskwam kreeg ik de vraag “En zitten er leuke kinderen bij haar in de klas?” Uhm tja, dat weet ik eigenlijk niet. Ik was zo gefocust op mijn eigen kind, dat ik niet eens een poging heb gedaan om te zien wat er om ons heen gebeurde. Een dag later haalde ik haar voor de eerste keer alleen op. Dit keer niet aan het hek geplakt maar gewoon beheerst netjes en 'geduldig' net als de rest van de ouders. Er hangt een stilte die nieuw is voor mij, stilte voor de storm, stilte van geduldig wachtende ouders. Dit is best een gek gevoel. Ineens ben ik me heel bewust van mijn aanwezigheid op het schoolplein. Voorzichtig kijk ik om me heen. Er hebben zich groepjes gevormd van verschillende soorten moeders. De vaders staan alleen, in tweetallen of sluiten zich aan bij een groepje moeders. Ze lijken elkaar allemaal goed te kennen. Gebeurt dat vanzelf, wonen ze bij elkaar in de straat of zijn ze enkel schoolplein-vrienden? Terwijl ik ze bekijk vraag ik me af bij welk clubje ik hoor. Om te beginnen zou het fijn zijn als ik wist welke ouders er bij de kinderen uit de klas van mijn dochter horen. Ik nam me voor goed te kijken welke kinderen er bij welke ouders horen. Wauw, wat kan ik mijn aandacht slecht verdelen! Op het moment dat mijn dochter de hoek om komt, heb ik weer enkel en alleen oog voor haar. Binnen geen tijd heeft iedereen het plein verlaten en ben ik niets wijzer geworden.

De dagen daarna ben ik het type dat alleen en altijd op dezelfde plek op het schoolplein staat te wachten. Geen probleem, er zijn er meer zoals ik. Hier en daar deel ik een voorzichtige glimlach met ouders waarvan ik denk dat hun kind in dezelfde klas zit. Mijn nog niet genezen zwangerschapsbrein kan ook gewoon nog niet onthouden wie er bij wie hoort. Al snel maak ik korte praatjes met een aantal nieuwe moeders. We delen immers hetzelfde leed en dat verbindt ons. Ik kom er langzaam achter dat het verstandig is na het brengmoment niet meteen weg te stuiven. Dit blijkt het moment dat je een praatje kan maken met een ouder die ook niet weggestoven is. Een korte klets terwijl je samen het schoolplein af loopt. Geheime tip: sluit je bij het ophalen ook weer aan bij deze ouder! In mijn geval ging haar kind die dag naar de bso, helaas.

Op internet lees ik over de verschillende soorten 'schoolplein-moeders'. Over vaders wordt niet gesproken. Zou de nuchtere man hier misschien niet zo bij stil staan, hier niet zo mee bezig zijn en hier niet zo moeilijk over doen? Zou dit meer een vrouwending zijn? Misschien… ik, als vrouw en moeder, schrijf hier immers ook over. 

Benieuwd naar welke moeders je tegen kunt komen op het schoolplein? Op love2bemama hebben ze de moeders verdeeld in tien verschillende types http://www.love2bemama.com/2015/07/09/welk-groepje-schoolpleinmoeders-hoor/

Deze website maakt gebruik van cookies.

> Meer informatie

Deze melding sluiten