Ze zijn er weer die twee dagen (en een avond) waarin we zoveel mogelijk activiteiten plannen die leuk, gezellig en met zoveel mogelijk mensen van wie we houden moeten zijn. We genieten van elkaar, het eten en de gezelligheid. Maar we vinden het ook stressvol en vermoeiend. Allemaal last minute naar de stad waar we het veel te druk vinden, maar jah we moeten toch echt nog even wat cadeautjes of een feestelijke outfit scoren. Tot een aantal jaar geleden was dit voor mij precies zo. Overal willen eten, niemand willen teleurstellen, op het laatste moment nog een cadeautje moeten kopen (dit is trouwens niet veranderd) en natuurlijk een nieuw jurkje, want die van vorig jaar kan echt niet meer. 

Op magische wijze is deze stress er bij ons vanaf gegaan en ik kan zeggen dat ik dit heerlijk vind. Mijn moeder besluit de laatste jaren om haar kerstdiners een aantal dagen voor kerst te plannen. Heerlijk, iedereen kan komen en het scheelt gestress op de kerstdagen zelf. Kerstavond is altijd voor mijn schoonmoeder, tweede kerstdag in de middag een lunch met mijn ouders bij ons thuis en de avond bij mijn schoonfamilie. Eerste kerstdag hebben we lekker niets. Vorig jaar zijn we met z’n tweetjes in joggingbroek naar de bioscoop gegaan! Met de komst van onze zoon was het dit jaar zoeken naar oppas (ja echt...op eerste kerstdag) Hm ja, die konden we dus niet vinden, haha. Dan maar lekker thuis van elkaar genieten.

Maar waarom ervaar ik minder kerststress? Misschien heb ik voor mezelf minder druk op de kerstdagen gelegd, vind ik het minder belangrijk om echt alles en iedereen blij te maken, kies ik er bewust voor geen etentjes bij ons thuis te organiseren of hebben we ervoor gezorgd dat we minder activiteiten hebben. Misschien is het een combi, wat het ook is ik vind het fijn voor mezelf maar ook voor de kinderen. Want ook voor hen is het een heftige maand. Ontzettend leuk, een hele maand feest, cadeautjes, gezelligheid. Maar ook erg druk, veel spanning, vermoeidheid, minder structuur... best heftig dus. En dan nu, eerste kerstdag, daar zit je dan in je nette kleren waarin je niets mag (want dan worden ze vies) De volwassenen praten en jij hangt er maar een beetje bij. Voor kinderen kunnen de kerstdagen best pittig zijn.

Hier een paar tips voor kerstdagen met kinderen:

De kindertafel. Zet de kinderen bij elkaar aan tafel. Gezellig samen eten en daarna direct weer spelen. Hiermee voorkom je lege plekken aan de tafel tussen de volwassenen en zeurende, vervelende kinderen aan tafel. Je kan ze ook tussen de gangen door steeds even laten spelen.
Cadeautjes. Leg je graag cadeautjes onder de boom? Hou het klein, het gaat om het idee. Is de spanning rond de cadeautjes onder de boom in de ochtend al aanwezig, wacht dan niet tot het eind van dag met uitpakken.
Exclusieve aandacht. In alle drukte kan het zijn dat het er bij inschiet je kind exclusieve aandacht te geven. Probeer hier bewust momentjes voor te nemen.
Doe het samen. Laat de kinderen helpen bij het versieren van de tafel, laat ze uit echte wijnglazen drinken, laat ze zelf koken (gourmetten) of helpen het eten uit te serveren.
Rust. Zorg op een volle kerstdag voor voldoende momenten van rust momenten. Even buiten uitwaaien of even op de bank met een kerstfilm.
Ga verveling tegen. Hoe gezellig wij het ook vinden, voor de kinderen kunnen deze dagen soms saai zijn. Zorg dat er spulletjes zijn om lekker te knutselen, een leuke kerstfilm, laat ze lekker buiten uit razen of maak met de hele familie een boswandeling.
Ontduik de kerstdagen en ga op vakantie ;)

Ik doe nu stoer, met mijn kerst zonder stress. Maar 4de kerstdag (ja sinds dit jaar plak ik er gewoon nog 1 dag aan) wordt mijn zoon één jaar. Goede moeder die ik ben (lees: wat ik mezelf opleg) wil ik natuurlijk wel graag zelf een taart bakken (of twee). Er moeten nog boodschappen gedaan worden voor zijn feestje, ik wil nog een kroon voor hem maken, oh en natuurlijk een kado... kortom gegarandeerd last minute stress.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (bijna 5) en zoon (vierde kerstdag 1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.