Bijna dagelijks fluister ik de woorden "test 1,2,3" in elk oor van mijn dochter om te testen of haar gehoor het nog doet. Ik twijfel hier namelijk met momenten ernstig aan. Met een brede glimlach en een giechel herhaalt ze bij elk oor mijn woorden "test 1,2,3". "Ow hah, ze doen het wel, ik dacht even van niet." 
Soms is het ongelofelijk hoe mijn dochter niet luistert. En soms is het ongelofelijk hoe ik daar met vlagen zo geen geduld voor heb. Ik mag niet klagen hoor, want mijn dochter is echt een lief en braaf meisje. Ze doet eigenlijk amper 'stoute' dingen én ik vind helemaal niet dat ze alles wat ik zeg zomaar klakkeloos moet doen, omdat ik toevallig haar moeder ben.
Maar het letterlijk niet luisteren, niet reageren op wat ik zeg, daar kan ik zo slecht tegen.
Bijvoorbeeld lief komen vragen of ze even op de tablet mag, het antwoord: "Nee, we spelen nu lekker buiten," krijgen en dan zonder blikken of blozen gewoon doorgaan met het openen van de tablet.
Of een pak yoghurt uit de koelkast halen en gewoon doorgaan met dit in te schenken terwijl ik zeg dat ze daar nog mee moet wachten. "Waarom luister je nou niet?" "Omdat ik gewoon yoghurt wil…."

Misschien ligt het aan de manier waarop ik iets zeg, wil ik altijd maar uitleg geven, een reden waarom iets wel of niet mag. Maar doe ik dit niet dan begrijpt ze niet waarom en vindt ze het helemaal onzin.
Daarentegen hoor ik mezelf ook geregeld zeggen: "Nee, we gaan nu niet al je knuffels van boven naar beneden halen." "Waarom dan?" "Omdat ik dat nu niet goed vind." Of "Om daarom" waarop zij dan heel hard roept: "Oohhh om daarom is geen reden." Helaas meisje, wel voor papa’s en mama’s. We moeten er vaak om lachen, misschien is dat wel waar het soms misgaat. Misschien laat ik me te vaak door haar overtuigen.
Bij een ander zou ik dit zo zien waarschijnlijk, maar nu ben ik als moeder veel te emotioneel betrokken (gelukkig maar) en zie ik eigenlijk niet wat er nu precies gebeurt.
Of misschien gaat het wel nergens mis en hoort dit gewoon bij hoe een jong kind zich ontwikkelt.

Ze zoekt de grenzen op en kijkt hoever ze kan gaan voor ik ga mopperen. En dit verschilt nog wel eens. Hmm, een onduidelijke grens dus, dat is natuurlijk het uitproberen waard.
Soms merk ik dat ik letterlijk geen zin heb om te strijd aan te gaan, dan word ik boos en laat ik het haar zelf uitzoeken. Ik loop dan letterlijk weg. Het even weglopen om af te koelen is zo slecht niet. Het geeft je de ruimte om even een paar tellen je geduld opnieuw te verzamelen en voorkomt dat je echt uit je slof schiet. Maar misschien loop ik pas weg als ik al zo’n beetje uit mijn slof geschoten ben en nou ja, dat is niet helemaal het juiste moment.
Zo was ik laatst zo klaar met het feit dat ze gewoon niet luisterde dat ik boos werd en zei: "Als je niet kan luisteren, dan zoek je het maar even uit."
Ik ben naar boven gelopen en de was gaan doen tot ze na een minuut of 5 ook naar boven kwam. Ze kwam bij me en riep: "Stop hou op, ik vind het niet meer leuk!" Voor mij het teken dat ze het zelf ook even niet meer wist. Ik ben gaan zitten, heb haar op schoot gepakt en geknuffeld. Woorden waren even niet nodig. Toen begon ze te vertellen dat als ik boos werd ik niet weg moest lopen, dat ze dan alleen was en zich alleen voelde, dat ik moest blijven om een oplossing te zoeken, dat ik moest volhouden. Met flapperde oren zat ik naar haar verhaal te luisteren. Ik heb haar gekust en geknuffeld. En weet je wat? Ik voelde aan alles dat ze gelijk had. Mijn geduld verliezen en mopperen dat hoort bij het ouderschap, maar haar vervolgens achterlaten is niet 'onze' manier. Wel begrijpelijk en beter dan helemaal ontploffen en gaan schreeuwen (niet echt mijn ding moet ik zeggen), maar niet goed voor een meisje zoals zij. Of voor welk kind dan ook. Ik ben je moeder en ik zal samen met jou zoeken naar oplossingen. Maar jah… wat als je dan echt niet luistert, dan kan ik toch niet anders dan op je mopperen?!
We schieten allemaal wel eens uit onze slof. Vergeet niet te kijken naar het effect van jouw handelen op je kind, bied je excuses aan als je te ver bent gegaan en maak het goed door te knuffelen of op een andere manier te verbinden.
Ik merk dat het me helpt om bewust te kijken naar waar haar 'gedrag' vandaan komt. Is het honger? Is ze moe? Heeft ze me überhaupt wel gehoord? En wat is eigenlijk de reactietijd van een kind? Stiekem verwachten we misschien soms wel veel meer van onze kinderen dan dat ze in werkelijkheid kunnen.

De volgende tips voor perfect luisterende kinderen haha!
• Zorg dat je echt contact hebt met je kind.
• Blijf rustig. Schreeuwen helpt nooit.
• Geef kleine en behapbare opdrachten.
• Zorg dat je consequent bent en waarschuw niet eindeloos.
• Geef aan wat je wel wil.
• Geef je kind inspraak en controle.
• Zorg dat je verwachtingspatroon past bij de leeftijd en het karakter van je kind. 
• Kom je eigen beloftes na.
• Zorg dat je lichaamstaal overeenkomt met je boodschap.
• Geef je kind even de tijd.
• Gebruik humor en houd het leuk.
• Zorg voor structuur, voorspelbaarheid en regelmaat.
• Wees bereid je regels bij te stellen.
• Stel alleen een vraag als het antwoord nee mag zijn.
• Ga pas in gesprek als je kind voor rede vatbaar is.
• Waardeer de momenten dat je kind wel luistert. Spreek dit ook uit.
• Geef het goede voorbeeld.
• Wees realistisch. Een kind is een kind.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.