Oke, ik moet dan zelf nog wel een weekje werken, maar voor mijn dochter is het al zover: de zomervakantie is officieel begonnen.
Door een flinke keelontsteking (het was dus niet alleen de spanning) heeft ze zo goed als de hele laatste schoolweek gemist. Het eindfeest, het uit de klas vegen van haar vriendinnen die naar groep 3 gaan, afscheid nemen van haar juf die volgend jaar voor een andere klas staat… niets van dat, het meisje lag ziek in bed.
De allerlaatste dag heb ik haar het laatste half uurtje toch nog even naar school gebracht. Samen met haar klasgenootjes en de juf het jaar afsluiten en natuurlijk een cadeautje van de juf in ontvangst nemen. De koorts was gezakt, ze was niet helemaaaaal beter, maar wel genoeg voor dit laatste half uurtje. Ze was blij… of was ik blij… oké, we waren beiden blij. Maar ik was toch ook wel heel blij. Ik vond het zo vervelend voor haar dat ze het jaar niet op een prettige manier af kon sluiten. Maar was dit voor haar eigenlijk wel zo vervelend? En was het voor haar vreselijk geweest als ze het jaar niet met haar juf en klasgenootjes af had gesloten? Of was dat voor haar dan gewoon wat het was?

Toen ik me daar vorige week zo vreselijk druk over maakte, riep mijn vriend me weer eens tot de orde. "Stop, laat het los! Voor haar is het nu even jammer, maar ook prima. Het is wat het is." Hmz, misschien had hij een punt. Ik maak me hier zo ontzettend druk om, maar zij, zij is gewoon ziek. "Het is wat het is en dat is oké." Toch ben ik blij dat ze het laatste half uurtje nog even aan kon sluiten in de klas. En als ik die middag naar haar keek, denk ik dat zij dit ook fijn vond. Een goede keuze, maar daarnaast ook een wijze les. Soms loopt het zoals het loopt, en dat is niet altijd zoals je het bedacht hebt. En dat kan soms echt wel even balen zijn. Het is voor haar ook prima om dat te ervaren. Oké dan laat ik het nu los… VAKANTIE!!

Op het schoolplein waren de meningen verdeeld. Van de opgetogen 'hiephoi het is vakantie-ouders tot de onrustige 'ow jee, mijn kinderen zes weken vermaken'-ouders.
Ik hang hier ergens tussenin geloof ik. 'Hiep hoi mijn oudste heeft vakantie' en 'ow je,e op de camping voortdurend achter mijn 1-jarige zoon aanrennen'.
Vorig jaar begon de vakantie onstuimig, de structuur was er plots uit en dat zorgde voor een boel onrust in dat kinderhoofdje. Dit jaar heeft deze moeder maar 1 doel. Zoveel mogelijk NIKS. Geen volgeplande dagen, niet rennen, niet vliegen, niet haasten. Het normale leven bestaat al uit zo ontzettend veel, er wordt veel van onze kinderen verwacht en het liefst hebben we dat ze dit ook nog met een grote glimlach en twee goed luisterende oren doen.
In de vakanties willen we vaak zoveel mogelijk leuke dingen doen. De meeste ouders hebben namelijk geen zes weken vakantie. Dus in die twee a drie weken dat we vrij zijn, willen we het leuk hebben. En dat kan soms zorgen voor volgeplande, vermoeiende dagen met heel veel 'leuke' dingen.

Op internet kwam ik dit stukje tegen, geschreven door een kindcoach:
Soms vraag ik me af of we nog wel weten wat gewoon vakantie is. Namelijk even geen verplichtingen hebben. Je gewoon kunnen vervelen en maar zien wat de dag je brengt. Voor kinderen is dat een vrij natuurlijke staat waarin ze de wereld kunnen ontdekken. De wereld gewoon rondom huis waar je leert lopen en fietsen en waar je eigenlijk niet zoveel nodig hebt. En waar je je hersenen de rust kunt gunnen om zich te ontwikkelen zonder bombardement van prikkels.
Want…
• Waar zijn in deze tijd de rondstruinende kinderen op te grote laarzen met vieze broeken en gaten op de knieën?
• Hoeveel ouders durven nog te zeggen als hun kinderen zich vervelen: ‘Zoek het maar uit en val mij er niet mee lastig’?
• Hoeveel ouders zijn er die iedere dag uitjes en leuk activiteiten verzinnen en ‘s avonds doodmoe zijn?
• Welke kinderen kunnen nog zonder tablet en computer de dag doorbrengen en zelf iets bedenken om mee te spelen?
• Welke kinderen mogen nog zelf regelen en op pad gaan om andere kinderen te vinden die toevallig ook loslopend waren?
Ik gun ieder kind en iedere ouder deze zomer zeeën van tijd om wat rond te hangen en gewoon maar zien wat de dag brengt.
Oke, ik merk dat ik een beetje onrustig word van de woorden ‘kinderen die zich vervelen’. Al lijkt het me persoonlijk heerlijk om me weer eens te vervelen. Vervelen blijk erg goed voor je te zijn, dus kom maar op! (zegt ze stoer haha) En de tablet, die laten we na de rit lekker in de auto.
Fijne vakantie allemaal!