Mopperen, boos worden en ruzie maken waar de kinderen bij zijn. Dingen die we allemaal helemaal niet leuk vinden, liever niet doen, maar het gebeurt ons toch. We ontkomen er bijna niet aan. Met meestal een dik vet schuldgevoel tot gevolg.

Als ik een drukke, vermoeiende dag heb gehad of ik zit even niet zo lekker in mijn vel, dan is mijn lontje net iets korter dan normaal. Ik kan minder hebben en raak sneller geïrriteerd. Dit betekent dat ik af en toe wel eens te boos wordt op een van de kinderen, mopper terwijl dit helemaal niet nodig is of zelfs in discussie ga met mijn vriend waar de kinderen bij zijn. Mijn vriend doet dit ook wel eens en daar kan ik totaal niet tegen. Ik vind het niet oké als hij vanuit vermoeidheid snauwt of boos wordt, vooral niet waar de kinderen bij zijn. ‘Zeg, het is toch niet nodig dat wij last moeten hebben van jouw slechte zin, vermoeidheid of wat dan ook.’ Ergens vind ik dat daar een kern van waarheid in zit, maar in deze situatie helemaal niet gepast en echt wel een tikkie hypocriet. Want kom op, gebeurt dit ons niet allemaal wel eens? En belanden we niet allemaal wel eens in een discussie of ruzie waar de kinderen bij zijn? Oh en wat voelen we ons schuldig, ruzie maken kan echt niet waar de kinderen bij zijn! Toch?

Zou het dan de ideale situatie zijn als we nooit meer plots in een discussie belanden waar de kinderen bij zijn? Mijn vriend en ik belanden wel eens zonder dat we het aan zien komen in een discussie die we dan allebei echt niet meer uit de weg gaan. We schreeuwen niet tegen elkaar, maar mopperen wel op elkaar. ‘En we hadden nog wel zo afgesproken dat we dat niet zouden doen waar de kinderen bij zijn…’
‘Ja dat kan best maar wat je daar net zei vond ik echt niet kunnen dus…’
Jup, discussie/huis-tuin-en-keuken ruzie geboren. Wij zijn echt geen ruziemakers en de borden of lelijke woorden vliegen niet door de kamer...maar we blijven wel mensen. Mensen in een relatie en een gezin. Maaruh zijn de kinderen dan nu meteen beschadigd? Ik zocht mijn antwoorden op internet en vond dat ruzie maken waar de kinderen bij zijn helemaal niet zo ongezond is of nou ja, dat het ook leerzaam kan zijn. Ho, wacht even! Dat geldt eigenlijk alleen als een ruzie goed verloopt.

Natuurlijk is het beter om geen ruzie te maken waar de kinderen bij zijn. Maar soms gebeurt het gewoon, dit is nou eenmaal niet altijd te plannen. Van een gewone huis-tuin-en-keuken ruzie/ discussie over bijvoorbeeld de wc-bril niet naar beneden doen, de vaatwasser uitruimen, te veel met je telefoon in je hand zitten (en naar het scherm kijken) kan een kind, mits de ruzie goed verloopt, best veel leren. Je kinderen leren van jou hoe je ruzie maakt, hoe je opkomt voor je eigen ideeën en overtuigingen. Maar ook hoe je rekening houdt met de ideeën en overtuigingen van de ander. Daarnaast leert het kind hoe je onderhandelt en tot een compromis kan komen of samen kunt besluiten te accepteren dat je het niet eens kunt worden. Want niet iedere ruzie hoeft altijd opgelost te worden. Je kunt ook samen besluiten je erbij neer te leggen dat je anders over zaken denkt en het conflict loslaten. Kinderen leren zo dat je het best soms oneens kunt zijn, ook als je van elkaar houdt.
Een ruzie over huis-tuin-en-keuken onderwerpen, die rustig verloopt, waarin je elkaar niet slaat, kleineert, bedreigt en waarin niet te hard en te veel geschreeuwd wordt, is natuurlijk wel even iets anders dan een heftige ruzie waarin fysiek of verbaal geweld wordt gebruikt. Waarbij de borden en lelijke woorden door de kamer vliegen en de onderwerpen gaan over je relatie, de opvoeding of andere zaken waar een kind niets van begrijpt. Spaar deze ruzies maar op voor als je een keer lekker een weekendje weg bent zonder de kinderen ;)

Laat je kinderen zien dat je samen de ruzie ook weer oplost en dat je gewoon nog van elkaar houdt. Wees weer lief tegen elkaar, knuffel en kus elkaar. Je kind krijgt zo het vertrouwen dat een ruzie niet betekent dat de liefde over is. Praat met je kind over wat er is gebeurd. Dat papa en mama even op elkaar hebben gemopperd. Dat dit niet leuk is, maar soms wel gebeurt. Dat het niet erg is en jullie het weer goed hebben gemaakt en nog heel veel van elkaar houden. Laat je kind zien en voelen dat er na gemopper gewoon weer heel veel liefde is. Ik gebruik wel eens voorbeelden van mijn dochter en haar vriendinnetjes. Soms zijn ze het niet met elkaar eens en mopperen ze, daarna maken ze het goed en spelen ze fijn weer samen verder.

Lukt het niet om de echt heftige ruzies te bewaren voor momenten zonder de kinderen? Denk er dan aan dat dit erg schadelijk kan zijn voor je kinderen. Het kan zijn dat ze de aandacht naar zich toe gaan trekken, om zo conflict te voorkomen. Ook kunnen de schoolprestaties hier onder lijden, omdat ze zich zorgen maken en zich minder kunnen concentreren. Maak je ruzie over onderwerpen die kinderen niet kunnen begrijpen, dan kan dit erg verwarrend zijn voor het kind. Het kan nu zelf dingen in gaan vullen en tot de verkeerde conclusies komen. Het gevoel hebben dat het zijn/haar schuld is, denken dat hij/zij kant moet kiezen etc. Een gespannen sfeer in huis, omdat ruzie wordt vermeden, er een verborgen conflict is of omdat er vooral wordt gezwegen is ook niet de oplossing. Kinderen voelen feilloos aan dat er iets niet klopt, er iets in de lucht hangt. Dit is niet goed voor een kind.

Lukt het niet een ruzie goed te laten verlopen? Respect te hebben voor elkaar in een ruzie en discussie? Het goed te maken? Of wordt er elke dag ruzie gemaakt (ook als deze goed verloopt)? Hangt er een nare sfeer, omdat jullie samen van alles uit de weg gaan? Zoek dan samen hulp. Lief zijn en samen plezier maken is namelijk voor iedereen veeeeeel leuker!

 

.