Je kent het wel, je staat net de wc te poetsen en je kind vraagt je iets voor hem of haar te doen. Je beantwoordt je kind met: ’ja, als ik klaar ben met de wc dan kom ik bij je.’ Vervolgens denk je: ‘oh nu ik toch bezig ben, pak ik dit stukje hal ook even mee…’ Je kind komt vervolgens weer met dezelfde vraag en je geeft hetzelfde antwoord, alleen heeft nu de wc plaats gemaakt voor de hal.’
Met een beetje pech, vergeten zowel jij als je kind de vraag en gaat het moment voorbij. De vraag is trouwens nooit een “wil je mijn veters strikken”- vraag, maar meestal een “wil je met me spelen of wil je even het poppenhuis voor mij opbouwen”- vraag.
Ook vraag ik me af of je kind de vraag vergeten is of het gewoon opgegeven heeft.

Jep…dit gebeurt mij wel eens. En hoe meer chaos en drukte in mijn hoofd, hoe eerder dit voorkomt.

Oh, ik heb er nog één! Je kind stelt een vraag als: ‘zullen we cupcakes bakken?’ Jij antwoordt met: ‘leuk idee, dat kunnen we dit weekend wel doen.’ Je hebt nog geen moment nagedacht over hoe je weekend eruit ziet en of jullie hier überhaupt tijd voor hebben. Plus je vergeet het en als je je kind op zondagavond in bed legt zegt hij of zij: ‘ohh, we zouden nog cupcakes bakken!!’ Ow ja oeps….helaas.

Of: ‘de volgende keer dat we naar de winkel gaan mag je op je eigen fiets.’  Die volgende keer: regen, haast, honger… we gaan met de auto…

Het zijn random voorbeelden, ze kunnen in alle maten en vormen voorkomen. Het gebeurt ons ouders allemaal wel eens dat we een soort van “loze beloftes” doen? Toch?

Om allerlei verschillende redenen. We hebben de tijd niet goed ingeschat, we waren tijdens het stellen van de vraag te druk (en verward) om een duidelijk antwoord te geven, we vergaten dat we iets hadden beloofd, we vonden het op dat moment echt een goed idee…en ga zo maar door.

Misschien is dit voor jullie helemaaaal niet herkenbaar, maar voor mij wel degelijk. Ik voel me ook altijd een stomme moeder als ik mezelf betrap op het niet nakomen van een belofte, hoe klein ook.
Ik stel mezelf even gerust als ik zeg dat het voor een kind niet erg is om sóms te maken te krijgen met zogenaamde “loze beloftes”. Het leert een kind omgaan met teleurstellingen en het flexibel omgaan met een situatie.

Misschien voel ik me er wel extra rot door, omdat ik zelf heel moeilijk om kan gaan met beloftes die niet nagekomen worden.

Ik wil dat mijn kinderen vertrouwen hebben in mij en de dingen die ik zeg. Dat mijn beloftes iets waard blijven. Ik wil ook dat ze leren dat het belangrijk is je ergens aan te houden als je iemand iets beloofd. Ik vind het belangrijk ze dit vertrouwen te geven en dit voor te leven. Maar soms in dit chaotische bestaan kan dat best moeilijk zijn.

Weet je niet zeker of je dat wat je zegt kun nakomen? Maak dan geen belofte. Ik probeer dit vaak te doen, door te zeggen dat ik het een heel leuk idee vind, maar ook nog niet zeker weet of het kan vandaag. De uren daarna word ik soms dol van een dochter die toch echt witl weten of het kan en anders wanneer dan wel. ‘En mama, heb je er al over nagedacht?’ Uhm ja…bijna….. zucht!
Ook kan het helpen om duidelijk aan te geven dat je nog niet kan beloven dat het lukt. Bijv. meedoen aan de spelletjesochtend op school. Weet je nog niet zeker of je echt vrij kunt krijgen van je werk? Zeg dit dan ook. Vet jammer als je niet kan komen, maar geen mega teleurstelling, omdat je zei dat je zou komen. Wees eerlijk en laat een loze belofte niet zomaar uit beeld verdwijnen, maar praat hier samen over.
Ow ja, het helpt mij ook om niet elk leuk idee dat ik heb er direct uit te flappen, maar eerst even na te denken of het haalbaar is (en bespreken met vriendlief).

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.