Vorige week reden we met het hele gezin terug van een middagje aan het Waalstrand.
Tijdens deze korte fietstocht zei mijn dochter plots: ‘mama, ik vind de buik eigenlijk mooi en niet zo mooi.’

Ik, die me goed realiseer dat ik kolossaal ben geworden, kon begrijpen dat zij daar misschien iets van vond. Toen ik haar vroeg wat ze er niet zo mooi aan vond vertelde ze me wat ze eigenlijk bedoelde.

‘Nou ik vind het eigenlijk leuk en stom.’

Ah, nou dan liggen we op één lijn meid.
Ze vertelde me dat ze het stom vond dat ik geen schelpen met haar kon zoeken op het strandje.
Wat ook echt ontzettend stom is natuurlijk.
Helaas lukt het me niet meer om gebukt door het losse zand te lopen op zoek naar schelpen.
Haar alternatief dat ik dan maar moest kruipen, leek me ook niet per se een goed plan.
Ze was tevreden met de oplossing dat zij ging zoeken en ik bleef zitten en de schelpen mooi bij elkaar zou leggen, zodat we ze samen konden bekijken.

Voor haar gaat dit natuurlijk niet alleen over het zoeken van schelpen. Haar moeder is een stuk minder mobiel en het is gewoon echt wel stom om te horen: ‘oh nee liefje dat lukt even niet meer met de grote buik.’
We zoeken overal alternatieven voor, maar toch blijft het soms stom.
Daarbij komt dat er van alles staat te veranderen als er nog een baby bij komt.

Ik merk dat ik deze derde zwangerschap er soms een beetje bij doe. Ik ben zelf bewust veel bezig met het groeiende wezentje in mijn buik, omdat ik dit voor ons beiden erg belangrijk vind. Plus het is waarschijnlijk de laatste keer dat ik dit mag ervaren en daar wil ik elke dag bij stil staan.
Maar in de dagelijkse gang van zaken binnen het gezin schiet het er snel bij in. Nu we de laatste tien weken ingegaan zijn, vind ik het belangrijk eens na te denken of we als gezin genoeg bezig zijn met de komst van een nieuw zusje.

Het is namelijk absoluut niet zo dat de baby in mama’s buik ongemerkt groeit. Vanaf het moment dat ze weten dat er een baby komt is het een hot topic in ons huishouden. Toen onze zoon, met veertien weken, triomfantelijk op mijn buik begon te trommelen met de woorden: ‘mama buik, mama buik.’ Wisten we dat het tijd was. Mijn dochter had nog niets gezegd, maar dat wil niet zeggen dat ze niets zag. Op het moment dat we het vertelden zei ze: ‘owww ik dacht al, komt dat van al het eten of zit er een baby in mama’s buik!’. Ook zei ze dat we wel echt goed moesten gaan samenwerken als er straks drie kinderen zijn… bedankt voor de tip meid haha.

Sinds dat moment krijgt de buik veel aandacht. Zo kust en knuffelt mijn zoon te pas en te onpas mijn dikke buik. Het liefst de blote buik, want dan is het pas echt. Ondersteund met de woorden ‘hallo baby, ik bent broertje.’ en ‘dag baby, welterusten baby.’

Mijn dochter brengt ’s avonds voor het slapen gaan vaak nog even een serenade aan haar nieuwe zusje. Met twee handen houdt ze mijn buik vast en met haar lippen tegen mijn buik zingt ze het hele Frozen 2 repertoire, afgewisseld met zelfbedachte teksten over hoe lief de baby is.  
De baby trappelt dan tussen haar handen en tegen haar neus, ze maken echt contact. Zo fijn en hartverwarmend.

Maar ja, uit de buik komt natuurlijk straks een echt baby en wat betekent dat? Mijn dochter roept heel hard: ‘ik ga je echt met alles helpen mama.’ Dat mag zeker en dat is ook heel erg leuk. Maar sommige dingen aan het hebben van een baby zusje zijn ook heel niet leuk. Ik haalde voor mijn dochter het boek “Een baby’tje op komst”. Dit boek gaat meer in op wat er allemaal gebeurt en wat zij zelf kan doen. De komende periode zal in het teken staan van de baby buiten de buik. Samen spulletjes uitzoeken, poppen verzorgen, leren dat je soms misschien even extra langer moet wachten…dat soort dingen. Zit je dezelfde situatie en wil je hier iets meer over lezen?  

https://www.oudersvannu.nl/peuter/opvoeden/peuter-voorbereiden-op-komst-baby/

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.