Ja hoor daar staat ze. In de rij bij de juf, op weg naar het hek van het schoolplein. Lachend en zwaaiend probeert ze me iets duidelijk te maken. Ze ontbloot haar tanden en wijst ernaar.

Ik begrijp direct wat ze bedoelt en al trappelend steek ik, met een brede glimlach, mijn duimen naar haar op. Jaaaa haar eerste tand is eruit! Hij zat al een tijdje los. Ze wiebelde eraan en vroeg me zelfs of ik hem eruit kon trekken. Dit heb ik geprobeerd, maar hij zat nog te vast, haha. Ze vond het gek en met vlagen ook eng dat haar tand zo ineens los zat en eruit zou gaan vallen. Met zo’n wiebeltand was eten soms lastig en pijnlijk. Maar hij is eruit en wat is ze trots! ‘Mama, ik heb hem er zelf uitgetrokken! Ik deed mijn vingers achter het randje en toen dacht ik: huh, wat heb ik nou in mijn mond? En toen was het mijn tand!!’ Zo trots als zij was op zichzelf en haar tand, zo trots was ik op haar. Haar eerste tand eruit, wat een mijlpaal….en trouwens, wanneer is ze ineens zo groot geworden? Het weekdier dat moeder heet!

Zoals beloofd trokken we die middag de stad in om een mooi doosje voor haar tand aan te schaffen.
Door wat vooronderzoek wist ik in welke winkel we moesten zijn. In de winkel had ze keus uit verschillende doosjes. De winkeljuffrouw vond het overigens geen goed idee dat ik samen met mijn dochter terug zou komen om haar te laten kiezen. ‘Die ouders van tegenwoordig willen hun kinderen allemaal maar laten kiezen. Kies gewoon voor ze, dat maakt het voor de kinderen een stuk makkelijker.’
Ik snapte haar punt. We laten onze kinderen tegenwoordig ook veel zelf kiezen. Dit zelf mogen kiezen ontwikkelt een gevoel van autonomie en zelfvertrouwen. Maar inderdaad, soms is het teveel en is het niet altijd fijn om uit alles te kunnen kiezen. Daarom helpen we ze soms, bijvoorbeeld door de keuze te beperken tot twee dingen (wil je worst of kaas). En op sommige momenten hebben ze ook gewoon even geen keus. Maar goed, ik vond het belangrijk dat ze zelf een doosje voor haar tand uit kon kiezen, dus dat was onze missie.

In de winkel had ze maar een paar tellen nodig om haar keuze te maken. ‘Die blauwe’,  zei ze. Ze koos een potje met een blauw muisje er boven op.
En toen deed iemand iets geks. Niet met mijn dochter, nee nee die heeft haar doosje gekozen, niks aan de hand. Haar moeder, ik dus, deed iets gek of beter gezegd, iets geks. En geen idee waarom. Ze heeft haar keuze gemaakt, toch? Maar op het moment dat zij haar keuze maakt, zeg ik: ‘Vind je die witte niet leuk? Die lijkt op je knuffelmuisje?’ Waarom vind ik het nodig hier op te reageren. Ben ik het niet eens met haar keuze? Vind ik de witte mooier? Of ben ik bang dat ze de verkeerde keuze maakt? Mijn dochter kijkt nog eens naar de muisjes en zegt: ‘Oke, dan neem ik de witte.’
Heeft ze nu de keuze gemaakt die ze wilde maken? Nee….want net voordat we gaan betalen zegt ze: ‘Nee, ik wil toch de blauwe.’
De winkeljuffrouw pakt direct haar kans en reageert: ‘Ja natuurlijk wil je de blauwe.’ Nu richt ze haar blik op mij (ow jee). ‘Ik snap ook niet waarom je dat nou zegt.’ Nog wat woorden over de ouders van tegenwoordig en dan sluit ze af met: ‘Daar wordt een kind ook nog eens onzeker van!’ 

Ik had me aangevallen kunnen voelen en hier fel op kunnen reageren. Maar ik voelde direct dat ze gelijk had. Natuurlijk vond ik het niet leuk om aangesproken worden op mijn moederskills, maar het leek of dit even nodig was. Mijn dochter vindt het namelijk niet altijd even makkelijk om een keuze te maken. Als ze dan overtuigd een keuze maakt, ga ik haar weer van haar stuk brengen door me er mee te bemoeien. De één zal zeggen, je moet ze soms ook sturen, ze zijn nog zo jong. Dat is ook zeker zo. Niet alle keuzes kunnen ze volledig zelfstandig maken, ze kunnen de gevolgen nog niet overzien. Maar kom op, …een tandendoosje….ze koos zo zelfverzekerd…en ik haalde het onderuit. Zonde. Volgens mij doe ik dit veel vaker zo… Dus, buiten dat schuldgevoel waar ik de rest van de dag mee rondliep, ben ik blij. Het heeft me namelijk ook weer meer bewust gemaakt. Indirect trok ik haar keuze in twijfel. Ik ga hier op letten, zodat haar gevoel van autonomie en haar zelfvertrouwen nog meer kunnen groeien.

Dank je, winkeljuffrouw!

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (bijna 2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.