Ik was van plan een stukje te schrijven over de verjaardag van mijn dochter. Dat ze alweer zes jaar is geworden, wat ik echt vreselijk groot vind op dit moment. Dat we genieten van de kleine rituelen die we als gezin hebben met verjaardagen, zoals een taartje en cadeautjes op bed, ’s avonds pannenkoeken eten met papa en mama, uit het raam roepen dat je jarig bent, een verjaardagsoutfit uit mogen kiezen en na het verjaardagsfeest frietjes eten op tafel zonder borden. 

Dit jaar was haar verjaardag op veel fronten zoals deze altijd is. Een taartje, liedjes en cadeautjes op bed, de huiskamer versiert (inclusief grote raamtekening), een verjaardagsoutfit en uit het raam roepen dat je jarig bent. We waren blij en het was gezellig. Maar het was ook een beetje een gekke verjaardag. Een verjaardag met feest, maar zonder publiek. Oké, een opa en een oma die even een cadeautje kwamen brengen, omdat ze het niet konden laten. Maar dan wel zonder kusjes en knuffels. Met een moeder die druk zorgde voor de nodige hygiëne, zoals het poetsen van de deurklinken (ja verklaar me maar voor gek) en het houden van afstand. Een verjaardag waarop ze te horen kreeg dat ze de komende weken niet naar school zal gaan (gelukkig heeft ze op de valreep haar verjaardag nog op school kunnen vieren).
Een verjaardag waarop het pannenkoekenrestaurant ritueel plaats maakte voor thuis pannenkoeken eten. Waarbij er ondertussen vol spanning naar een beeldscherm werd gestaard, omdat we wilden weten hoe de dag van morgen er uit zou gaan zien.

Voor haar was het een prima verjaardag. Ze heeft genoten en was echt jarig, ook zonder publiek.
Natuurlijk zullen we over een paar maanden een kinderfeestje plannen en heel misschien zelfs wel een grote mensen feest (al vond ik het best lekker zonder al die organisatie haha).
Maar nu zijn er even belangrijkere dingen. We moeten zorgen voor onszelf en voor elkaar.

Ik vind het spannend, omdat ik niet goed weet wat er gaat komen. In andere landen gebeuren er vreselijke dingen, waarvan ik hoop dat het bij ons niet zo ver zal komen. Laten we met z’n allen geen onnodige risico’s nemen en zo veel mogelijk achter onze voordeuren en in onze tuintjes blijven (het weer werkt lekker mee). Ondertussen probeer je, als dat kan, je werk thuis te doen en word je gillend gek van je kinderen. Gelukkig is het niet voor altijd en met een zeer goede reden.
Als het kan zet dan een tasje boodschapjes bij het oude buurvrouwtje voor de deur of laat je kinderen een mooie tekening voor haar maken.

En vind je het allemaal maar overdreven en onzin? Ach soms moet je dingen doen die je niet zo leuk vindt. Dat zeggen we ook altijd tegen onze kinderen toch?! Misschien is dit ook wel de tijd om juist een beetje extra te genieten van je kinderen, omdat we daar in ons drukke leven soms veel minder tijd voor hebben.

Voor mijn dochter…Je bent zes geworden in een hele bizarre tijd, op de dag dat de scholen, de kinderopvang en de horeca de deuren sloten. Maar je bent ook gewoon zes geworden, groot kind dat zelf een rondje door de buurt fietst op haar nieuwe fiets, die echt wel haar kleuterigheid begint te verliezen, die de meest wijze dingen tegen haar moeder zegt….zes jaar… mijn grootste kind!!

Deze verjaardag zullen we niet snel vergeten.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.