Afgelopen week was mijn dochter op mijn vrije dag een extra dag vrij van school. Dit zou een leuke dag worden. Mijn vriend was op zijn werk en wij (zij, haar broer en ik) hadden het rijk de hele dag voor ons alleen. We konden alles doen wat we wilden.
Heel vreemd eigenlijk dat ik dit gevoel had bij die dag. Wij zijn namelijk wel eens vaker met z’n drietjes samen op een dag zonder school. Maar goed, deze dag was speciaal want er was geen school op een doordeweekse dag! Dit gevoel heb ik overigens ook bij al haar studiedagen : doordeweekse dag zonder school, hiephoi feest!
We moesten dus wel echt iets leuks gaan doen op deze vrije (doordeweekse) dag. Naar de kinderboerderij, bij iemand op bezoek, naar…. ja ik wist het…naar de dierentuin natuurlijk.
De ochtend van de vrije dag ploften we met z’n drietjes in onze pyjama’s op de bank. Oké meid, je bent vrij vandaag! Wat zullen we eens gaan doen?
Even dacht ze na en zei: ‘ik weet het nog niet.’
Waarop ik haar vertelde dat ik wel een ideetje had voor deze dag… Zullen we naar de dierentuin gaan?!
Ik, die verwacht had dat ze op zou springen van geluk, keek haar verbaasd aan toen ze zei: ‘Uhm nee daar heb ik eigenlijk niet zo’n zin in.’
We kletsten hier even over door. Ik hoorde mezelf zeggen: ‘Jaaa, maar we moeten wel even op pad vandaag.’ En toen viel plots het kwartje, mijn kwartje. ‘Zeg, heb jij eigenlijk gewoon zin om thuis te rommelen vandaag?’ Recht in de roos! ‘Ja mama, daar heb ik zin in!’
Aan haar broer te zien vond hij dit een prima plan. Hij had zich namelijk tijdens dit gesprekje heerlijk tussen ons in genesteld.
We maakten plannetjes en binnen een mum van tijd ontstond er een grote hut van touw, lakens, stoelen en wasknijpers in de woonkamer. Mijn dochter verzorgde het interieur, terwijl mijn zoon driftig de voor- en de achteruitgang bleef testen. Die dag werd er door beide kinderen (en mama) in de hut geleefd. Er werd getekend, voor de pop gezorgd en we hebben zelfs pannenkoekjes in de hut gegeten. Toen haar broertje die middag in bed lag en we samen het zoveelste potje memory speelden in de hut zei ze: ‘Oh mama, ik vind dit echt een fijne dag.’

’s Avonds zaten mijn vriend en ik op de bank. We keken naar de mega hut midden in de woonkamer en bespraken wat er die dag was gebeurd. We hadden het over de herinneringen uit onze jeugd, aan hoe we speelden in en rond het huis. Hoe fijn deze herinneringen waren van gewoon lekker in je eigen veilige en fijne omgeving spelen. Later die week sprak ik een vriend die hier hetzelfde gevoel bij had. Uitstapjes waren in die tijd geen wekelijks gebeuren. Nu bedenken we voor alle dagen dat we met de kinderen zijn wel een activiteit. We willen ze altijd wel iets “leuks” aanbieden. Mijn vriend doet dit, omdat hij gek wordt als hij een halve dag met de kinderen thuis zit, haha. Ook vinden we vaak dat we de dingen moeten kunnen blijven doen die we deden toen de kinderen er nog niet waren. Met als gevolg dat de kinderen overal mee naar toe gaan. Onze kinderen vinden die uitstapjes vaak ook leuk, maar hoe zit het dan met gewoon heerlijk in en om het huis spelen… zelf spelen. Wat trouwens ontzettend goed is voor onze kinderen. Vervelen ze zich dan niet? Dat kan, maar ook dat is goed voor een kind. Hier kunnen we ze zelfs in helpen, door ze niet  steeds maar weer een activiteit (of een beeldscherm) voor te schotelen. De kinderen van nu zijn steeds vermoeider en steeds meer overprikkeld en wij als ouders misschien ook wel. Meer in en om het huis rommelen… klinkt gezellig en knus, daar heb ik eigenlijk best veel zin in. Ow trouwens… het is nu 4 dagen later en de hut staat er nog.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (bijna 2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.