Het is weer zover, de Sint is ondertussen alweer een dikke week in het land en het Sinterklaasjournaal draait op volle toeren. Malle Pietje en paardenpiet zijn dit jaar bij mijn dochter favoriet. 

Sinterklaas is voor mij altijd het startschot voor de chaos die de maand december heet. Sinterklaas, kerst, oud en nieuw en tussendoor ook nog even de verjaardag van onze zoon.
Elk jaar leer ik weer een beetje meer over hoe ik wat meer rust kan creëren in deze chaos.
Soms lukt dit…soms wat minder.

Het eerste jaar dat mijn dochter de komst van de Sint een soort van bewust meemaakte (ik geloof dat ze pas twee jaar was), sleepte ik haar mee naar elke Sinterklaasviering die voorbij kwam. Aah, dat is toch leuk. Weer een feestje met de Sint en een klein cadeautje… hier kwam ik al snel op terug. Eigenlijk was dit voor haar van geen toegevoegde waarde, ze werd er niet gelukkiger van. Elke keer weer die spanning en de chaos. Waarom deed ik dit? Deed ik het omdat zij dit zo leuk vond of meer omdat ik haar niets wilde laten missen? Jup, dat laatste.
Ook dit jaar denk ik hier weer over na. Het resultaat daarvan is dat we dit jaar naar geen enkele Sinterklaasviering gaan. En weet je…het is heerlijk. Stiekem is die Sint namelijk al op een heleboel plekken aanwezig. Op school wordt uitgebreid Sinterklaas gevierd, ze kijkt iedere dag het Sinterklaasjournaal, viert pakjesavond bij mij en bij haar vader, ze mag haar schoen zetten en de Sint (opa) komt misschien zelfs nog wel zijn mijter showen aan ons adres. Als ik dit zo opsom vind ik het eigenlijk nog steeds veel. Dus we rommelen thuis vooral een beetje aan. Pepernoten bakken, knutselen, boekjes lezen etc.

Zoals de meeste kinderen is ook zij er maar druk mee. Ze spot ook telkens weer een piet op straat. Serieus, op willekeurige plekken, heel gek. Zelf is ze erg trots op haar pietenspotskills. Ze begint nu zelf pieten in de achtertuin te spotten. Die schaduw achter de boom, dat moet een Piet zijn. Of ‘Ja echt, ik zag iets oranje! Mama, dat is zeker Malle Pietje.’ Nou meid, de enige Malle Pietjes die ik heb gezien zitten nu met z’n allen door het raam naar buiten te kijken. Maar toen er de volgende ochtend een fopcadeautje in onze schoen zat wist ze het zeker. Het maakt haar blij en soms een tikkie overprikkeld. Haar broer snapt er niets van maar doet driftig mee. Als een kleine detective kijkt hij door het raam de donkere tuin in. Terwijl hij steeds de woorden: ‘Ssssst Klaas!’ fluistert met zijn vinger voor zijn mond.

Om al dat Sinterklaasgebeuren een beetje te kunnen verwerken heb ik haar poppenhuis omgetoverd tot het huis van Sinterklaas met daarnaast een mandje vol verkleedkleren.
We lezen verhaaltjes en kletsen erover. De vragen die ze heeft probeer ik zo goed mogelijk te beantwoorden. Zo was ze vorig jaar bang dat de pieten in haar slaapkamer zouden komen. Door hier over te kletsen heb ik die angst weg kunnen nemen. Pieten hebben namelijk niets te zoeken in slaapkamers, die komen alleen bij de deur om je schoen te kunnen vullen.

Vorig jaar stond ze er eigenlijk helemaal niet zo bij stil dat ze haar schoen kon zetten, dit jaar is ze helemaal in de ban. Iedere avond zegt ze: ‘Zo, ik ga nog even een tekening maken voor in mijn schoen.’ Maar wat ga je doen dan? ‘Ja, mijn schoen zetten.’ Jaaa, meisje zo werkt het dus niet. Om het voor haar voorspelbaarder te maken en de teleurstelling ’s avonds te voorkomen gaan we samen een kalender maken. Op deze kalender kan ze zien wanneer er wat gebeurd rondom de Sint, zoals het zetten van haar schoen en pakjesavond.

December is een knusse en gezellige maand, maar ook een vermoeiende maand. Bij ons is het dan ook de maand van het op tijd naar bed gaan, het afwegen van activiteiten en het tussendoor even lekker niksen. Met als hoofdvraag voor mij: vindt mijn kind het leuk (en trekt hij/zij het nog) of vind ik het leuk voor mijn kind?

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (bijna 2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.