Toen 3 jaar geleden de vraag kwam of ik wekelijks een blog wilde gaan schrijven, was ik zwanger van onze zoon. Ik had als moeder met een dochter van 3,5 en een zoon in de maak genoeg om over te schrijven.

En nu? Nu is het zover! Ik ga voor de derde keer in mijn leven met zwangerschapsverlof. En ooohhh, wat ben ik eraan toe!
Ik weet dat ik niet de enige ben, ik zie het ook veel om me heen. Maar toch vraag ik me af waarom we in een zwangerschap zolang mogelijk op een normale manier door willen gaan. Laten zien dat je sterk bent en het allemaal heus wel tegelijk kan doen. Ik moet zeggen dat dit ook prima ging, met 30 weken zwangerschap vond ik het nog een prima plan om tot 36 weken door te werken.
Met 31 weken sloeg dit om, het brein sloeg de sluimerstand aan, watterig en wazig. Met uitspraken als: 'Welke dag is het?' 
'Ow nee he, je moet om 8.30 op school zijn.' (Kind gaat pas 2,5 jaar naar school…)
'Ja, ik heb dit document over 20 minuten af.' (staart vervolgens 20 min voor zich uit) 
‘Had ik dit bestand nou opgeslagen… waar dan?’
‘Sorry wat zei je?’
‘Huh, waar had ik het over?’ (Midden in een zin) 
En ja, je systeem is toe aan verlof… veel te vroeg voor de planning die ik heb gemaakt in heldere tijden, twee weken eerder.
Waarom worden eerdere ervaringen eigenlijk niet opgeslagen op een soort van harde schijf in je brein met een uitroepteken en een knipperde tekst die zegt: ‘Let op, dit is wat je de vorige keer dacht.’ Beetje jammer wel.

Nu is het tijd om dit waggelende lijf, dat twee keer zo groot is dan het origineel was, op stal te zetten. Doe ik even lekker net alsof er niet nog een heleboel in huis moet gebeuren voor dit meisje zich laat zien. Al ben ik er niet zeker van of dit allemaal echt moet gebeuren of dat deze mening sterk beïnvloed wordt door mijn geestelijke gezondheid op dit moment (hormonen).

Even rust nog voor we beginnen aan een nieuw hoofdstuk met een babymeisje dat er een extra moedertje bij krijgt in de vorm van een grote zus en een stoere broer die haar zal beschermen, maar op momenten ook levensgevaarlijk kan zijn. Waar mijn dochter mijn buik aait en aan de baby vertelt dat ze heel goed voor haar gaat zorgen, kust mijn zoon eerst de buik, praat heel lief en zacht, gevolgd door een stomp en een pets en de woorden: ‘nee, mijn mama!’ naar iedereen die te dicht in de buurt komt. Waar mijn dochter zich beseft dat er straks een piepklein baby’tje in ons huis is, voelt onze zoon alleen maar dat er van alles in de lucht hangt en dat mama een soort van olifantje is geworden die we baby noemen. Maar dat daar daadwerkelijk een echte, levende baby uit komt… ik denk dat dit hem zal verbazen. Mijn vriend en ik zitten elkaar geregeld angstig aan te kijken bij de gedachte aan een gezin met 3 kinderen en hoe we dit gaan organiseren. We zullen het zien, het komt vast goed.

Tot die tijd spartel ik nog even verder in mijn sumopak. Vanuit waar ik soms gewoon een potje zit te huilen, omdat mijn vriend een uurtje later van zijn werk thuis is, omdat mijn zoon voor de 5de keer niet luistert of omdat ik gewoon te moe ben (of 1 van de 200 andere redenen). Ik ben benieuwd hoe ik erbij zit wanneer ik weer terug ben met nieuwe blogs. In de tussentijd zullen er wekelijks blogs worden herhaald van de afgelopen 3 jaar.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (6) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.