“Niet spelen met je eten!” Dit lijkt een zinnetje te zijn dat voor altijd blijft bestaan. Hij bestond al toen ik zelf een kind was en nu ik zelf kinderen heb, bestaat hij nog. Het is dus iets van alle tijden dat kinderen graag met eten spelen en dat veel volwassenen dit niet goed vinden. Bah, wat vies ook! Overal kruimels of klodders yoghurt en een broodje moet je ook gewoon in een stuk opeten en niet in allemaal kleine afgeplukte stukjes! Toch?

Ik weet het zo net nog niet. Waarom vinden we dit eigenlijk? Vinden we het vervelend dat ze er een rommel van maken? Duurt het eten op deze manier twee keer zo lang en hebben we daar geen tijd voor? Vinden we dat ze op deze manier geen respect hebben voor het eten? Misschien vinden we dat ze het gewoon op moeten eten…daar is het toch voor?!

Maar laten we eerlijk wezen, het is niet echt bevorderlijk voor de sfeer aan tafel. En even onder ons, spelen met eten is niet het enige wat we niet oké vinden aan tafel. Toch? Het tafelmoment is dus eigenlijk best een spannend moment. De frustraties liggen op de loer.

Ik heb goed nieuws voor onze kinderen, want spelen met eten is namelijk goed voor ze.
Dat wordt dus extra kruimels vegen en yoghurt uit haren wassen (en uit de tafel, stoel, kleding etc.)
Misschien kunnen wij ons daar een beetje bij neerleggen, naar onze kinderen kijken en er van genieten. Een dreumes die de pap door zijn vuistjes knijpt, het over de tafel smeert en daarna zijn vingertjes aflikt. Een 10-jarige die huisjes metselt van aardappelpuree en daarna het bouwwerk beetje bij beetje opeet.

Stiekem is dit ook wel iets voor mij hoor. Ik vind het namelijk heerlijk als mijn kinderen een beetje flodderen met het eten. Als ze bedenken hoe ze het willen opeten. Bijvoorbeeld de erwtjes in de pasta penne proppen, met de handen eten in plaats van met mes en vork, huisjes maken van aardappelpuree of als ze willen ervaren hoe iets voelt, smeert, proeft.
Zo legde mijn dochter toen ze nog kleiner was de doorgesneden druiven op een rijtje over de tafel. Ze telde de druiven 1, 2, 5, 8… en stopte er telkens een paar in haar mond. Ze zette het bakje (waarin ik haar de druiven gaf) over de druiven en riep: ‘Duifjes, wa sijn hulie?’ Waarna ze het bakje optilde, lachte en er weer een aantal in haar mond stak. Wat een heerlijk moment.
Mijn zoon wil graag zelf eten met bestek, dit kan hij al best goed. Hij prikt met de vork over zijn bord. Doet zijn best er iets aan te prikken. Soms stopt hij het in zijn mond, soms haalt hij het er weer af en begint overnieuw. Ook roert hij met de lepel door de pap, tilt de lepel op en kijkt hoe het van de lepel afvalt. Hij brengt de lepel naar zijn mond en neemt steeds weer een hap. Tussendoor knoeit hij en gilt hij dat er gepoetst moet worden, omdat er een druppeltje op tafel is gevallen.
Heerlijk al die ontdekkingen. Fijne en positieve momenten ervaren met eten.
Kanttekening, als ik echt moe en druk ben, heb ik er maar weinig geduld voor. Het is makkelijk gezegd, maar we worden op de proef gesteld.

Het idee dat het goed is voor de ontwikkeling van de kinderen helpt hierbij.
Kinderen leren namelijk erg veel van voelen, proeven en ruiken. Ze ontdekken de eigenschappen en ervaren de structuur. Ze raken bekend met het product. En dit zonder dat ze gedwongen worden dit direct op te eten.
Onderzoek wijst uit dat kinderen die spelen met eten veel makkelijker de namen van de producten kunnen onthouden. Vooral de vloeibare producten. Van zichzelf geen vaste vorm, maar wel een vaste structuur.

Het lijkt alsof het ons ook nog goede herinneringen bezorgt. Zo vertelde mijn collega met een glimlach hoe ze vroeger met het hele gezin prachtige kuiltjes in de stamppot maakte. Een van mijn vriendinnen vertelde trots hoe prachtig de bouwwerken van haar aardappelpuree waren. Mijn vriend vertelt me hoe hij vroeger tekeningen maakte met twee verschillende kleuren vla in een bakje. En niet te vergeten spaghetti slurpen, op dit moment een grote hit in ons huishouden.

En hoe erg is het echt als je kind zijn rijstwafel in 15 stukje breekt en ze daarna pas opeet? Of misschien zelfs de eerste twee keer alleen maar ontdekt en pas de derde keer de stukjes echt opeet.

Begrijp me niet verkeerd. Het is niet van toegevoegde waarde dat de borden door de kamer vliegen, jij helemaal onder gesmeerd bent of dat het eetmoment letterlijk en compleet een speelmoment wordt. Natuurlijk wil je dat je kind genoeg voeding binnen krijgt. Maar laten we het onze kinderen (en onszelf) gunnen om op een ontspannen manier producten te ontdekken, met plezier te kunnen proeven, voelen, ruiken en eten. Eigenlijk precies dat wat past bij de manier waarop een kind leert.

Een hele tijd geleden schreef ik al eens een stukje over hoe we kunnen zorgen dat het tafelmoment een gezellig moment is. Wil je dat terug lezen? Kijk dan hier: https://kion.nl/nieuws/gezellig-samen-aan-tafel

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (1) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker Pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.