Mijn dochter komt bijna dagelijks het schoolplein op rennen met de vraag of ze met een van haar vriend(innet)jes mag afspreken. Ze vertelt mij over de kinderen waar ze graag mee speelt en over de kinderen waar ze minder graag mee speelt. Bij mijn zoon is dit anders. Ik, oké, oké meestal mijn vriend, brengt hem naar het kinderdagverblijf. Hij maakt een praatje met de pedagogisch medewerker en onze zoon begint te spelen. Bij het ophalen ziet hij soms iets meer, als hij stiekem even door het raam naar onze zoon spiekt. De pedagogisch medewerkers van de groep van onze zoon vertellen over zijn dag en met welke kinderen hij graag speelt, maar zien doe je het eigenlijk niet zo vaak. Soms tijdens het brengen of tijdens het halen en natuurlijk uit het enthousiasme als hij zelf over ze vertelt.

Extra leuk is het wel, als je voor het eerst getuige mag zijn van zo’n mega klik tussen twee kinderen. Een soort van vriendjes op het eerste gezicht…of nou ja, eigenlijk niet. Mijn zoon is een stukje jonger en pakte een half jaar geleden nog zonder blikken of blozen de fiets van zijn vriendje. Nu hij zelf in de fase zit dat zijn fiets ook echt ZIJN fiets is (en alle andere spullen), begrijpt hij vast dat dit hem toen niet in dank werd afgenomen haha. Op het moment dat mijn zoon een peuter werd klikte het plots ontzettend goed tussen die twee.

Terwijl de moeders stonden te kletsen op het schoolplein ontdekten de kinderen elkaar. Ze renden heen en weer en maakten grapjes waar ze vreselijk om moesten lachen. Op weg naar huis bleef mijn zoon de naam van zijn nieuwe vriendje roepen. En de eerstvolgende keer dat ze elkaar zagen gingen ze verder waar ze gebleven waren. Lachen, rennen en gek doen. Toen beide moeders de kleine jongens met elkaar konden chanteren… toen wisten we dat het goed zat. Want geloof me dat ze snel hun jas en laarsjes aan hebben als ze weten dat ze elkaar zullen zien op het schoolplein.

Nu zijn ze echte vriendjes, met glunderende gezichtjes als ze elkaar zien.
De schoolplein sessies (terwijl de moeders kletsen) zijn ondertussen uitgegroeid tot oppassessies en die twee jongens vinden het geweldig. Ze hebben de coolste dansmoves, halen de beste grappen uit (zoals je tong uit steken of met een autootje gooien) en spelen heerlijk naast elkaar.

Het is zo simpel. Elkaar even niet gezien? Ze gaan door waar ze gebleven waren. Huilen om afgepakt speelgoed? En ze rennen en lachen weer verder. Zo vrolijk en ongecompliceerd.

Als mijn vriend onze zoon vraagt: ‘ben je mijn vriendje?’ Antwoord hij verontwaardigd dat nu iemand anders zijn vriendje is. Erg loyaal dus.
Heeft hij dan ook een vriendje voor het leven gevonden? Dat zou leuk zijn. Ik vind zijn ouders namelijk ook erg leuk! Maar helaas kunnen we hier nog niets over zeggen… Zo makkelijk als ze vriendjes zijn geworden, zo makkelijk wisselen ze elkaar weer in…voor een kind dat een mooier stuk speelgoed heeft bijvoorbeeld. No hard feelings…meestal…op die leeftijd. Helaas denk ik daar als moeder heel anders over. Ze zijn zo leuk samen! Ik zou het echt vet stom vinden als ze elkaar inruilen voor een ander kind dat misschien interessanter speelgoed heeft…en waarschijnlijk minder leuke ouders haha.

Ach tijd zal ons leren. Voor nu is het ontzettend leuk, erg goed voor het oefenen van de sociale vaardigheden en erg goed voor het zelfvertrouwen van de jongens.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochter (5) en zoon (2) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft elke week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.