Ik heb de start van mijn kinderen op het kinderdagverblijf altijd moeilijk gevonden. Eigenlijk had ik verwacht dat het makkelijker zou worden en dat ik de derde zonder blikken of blozen weg zou brengen. Helaas was dit niet zo. Misschien werd het bij elk kind zelfs wel moeilijker. Mijn kinderen hadden hier overigens geen last van. Die keken me de eerste dagen bij het brengen verbaasd aan…Uhm wat is dit? Wat gaan we doen? Maar na een paar dagen verscheen er bij elk brengmoment weer een flinke glimlach bij het zien van de pedagogisch medewerker.

Ik miste ze de eerste dagen vooral, moest veel aan ze denken en hoopte dat alles goed ging.
Was ik bang dat er niet goed voor mijn baby’s zou worden gezorgd? Nee absoluut niet.
Ik weet namelijk dat ze er met liefde voor zorgen dat mijn baby, en nu ook mijn peuter, happy is. Dat ze weten wat mijn kind nodig heeft, waar het gelukkig van wordt, waar het verdrietig van wordt. Dat ze met zorg en aandacht zorgen voor het kostbaarste dat ik “bezit” (bezit, dat is een beetje een naar woord voor een kind, maar goed).

En niet alleen die van mij, ook de kinderen van al die andere ouders. Deze pedagogisch medewerkers zijn dagelijks aan het zorgen voor het kostbaarste wat wij ons als ouders kunnen voorstellen. Zij weten van al deze kinderen wat ze nodig hebben. Ze denken na hoe ze het de kinderen nog aangenamer kunnen maken. Ze overleggen dit met ons ouders. Geven ons tips, adviezen, ze denken met ons mee. Staan op voor een kind als ze zich zorgen maken. Proberen zelf steeds weer bij te leren, zodat zij het werk als pedagogisch medewerker steeds beter af kunnen stemmen op de behoefte van de kinderen. En dat dus voor al die kinderen die ’s ochtends met een brede glimlach, of een dikke traan worden gebracht. En dan te bedenken dat ik hier met 3 kinderen zelfs wel eens een fruithap vergeet…

De werkdruk is hoog, er zijn dagen dat ze de benen onder hun lijf uit lopen om te zorgen dat alle kinderen gelukkig zijn. Dat ze niet alleen goed verzorgd en gevoed zijn, maar ook nog heerlijk hebben kunnen spelen en uitdagende activiteiten hebben kunnen ondernemen. Ze worden gelukkig van gelukkige kinderen. Soms balen ze, omdat ze door de drukte op sommige dagen het gevoel hebben te kort te schieten. Dat gevoel kennen we als ouders geloof ik maar al te goed en dat is niet fijn.

Wat ben ik blij met de grote rol die ze spelen in het leven van mijn kinderen. Het dansje dat mijn peuter doet wanneer ik hem vertel dat hij de volgende dag naar het ”Basenastrid” (hoe hij het noemt) gaat. Mijn baby (ja deze blijft voor altijd mijn baby) plots zegt: “Waabeje?” (waar ben je?).
Nooit meer bekerongelukjes aan tafel, omdat je beker echt boven je bord moet. En natuurlijk de grote glimlach bij het ophalen.

Donderdag is het weer zover, de jaarlijkse dag van de pedagogisch medewerker. Helaas kunnen we ze geen ontbijtje op bed brengen, geen dagje vrij geven. Maar wat kunnen we als ouders wel doen? We kunnen ze laten merken dat we zien hoe hard ze werken, ze laten voelen hoe blij wij en onze kinderen met ze zijn. Dus, wat doe jij donderdag 16 september?

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (7 en 1) en zoon (3) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.