Het leven met kinderen zit vol met mijlpalen. Mijlpalen in de ontwikkeling van je kind, maar ook mijlpalen in het leven van je kind. De een groot en aanwezig, de ander klein en soms zelfs niet direct zichtbaar. Vooral dat eerste levensjaar zit ik met mijn neus op zelfs de kleinste mijlpalen. Het fascineert me, vind het geweldig om te zien. Eerste keer ergens gericht naar kijken, eerste keer lachen, eerste keer handjes ontdekken, eerste keer de klank ‘oooo’ of ‘rrrr’, eerste keer rollen, eerste keer kruipen, eerste keer zwaaien… en al dat oefenen om het voor elkaar te krijgen. Wat een uithoudingsvermogen.

Naarmate het kleine zusje hier groter groeide werden ook sommige mijlpalen meer zichtbaar voor de rest van het gezin. Vooral de motorische mijlpalen zoals kruipen, zwaaien, staan.
De afgelopen maanden valt het me op dat we deze mijlpalen echt samen met haar vieren. En ik besef me dat ik dit ontzettend mooi vind.
Bij een van haar eerste keren kruipen zaten grote broer en zus naast haar om haar aan te moedigen. Bij de eerste keer staan waren we er allemaal bij om voor haar te klappen. Met een grote glimlach liet ze nog eens zien. De volgende dag stond ze elke keer als ze ging staan te klappen en te juichen, want dat hoort bij staan toch? Staan is echt leuk!

En toen was het afgelopen weekend weer zover. In de speeltuin op de camping. Mijn vriend beklom met grote broer en zus een hoog klimtoestel. Ik speelde met onze dancing queen onder een speeltoestel dat muziek maakt. Ik zat op de grond, zij hield me vast en danste er op los. En toen uit het niets stapte ze er vandoor. Mijn hoofd snapte pas na 4 stappen wat er gebeurde. Ik hoorde mezelf fluisteren: Ze loopt…. En uit een impuls schoot ik omhoog en begon mijn vriend, die nu het hoogste punt van het klimtoestel had bereikt, te roepen. Een keer hij hoorde me niet, nog eens en nog eens. JA, we hadden contact! Hard roep ik “ZE LOOPT!”. Ik zag een glimlach op zijn gezicht verschijnen en blij gooide hij zijn vuisten in de lucht. Maar zijn lach veranderde direct in een boze blik; oeps, tijdens het juichen raakte hij met zijn vuisten vol het dakje van het klimtoestel. Sorry, mijn schuld haha. Ik had ook kunnen wachten tot ze beneden waren. De weg naar beneden werd direct ingezet.
Eenmaal beneden werd de kleine meid omringd door broer, zus, papa en mama. Allemaal even trots.
Wat een heerlijk en rijk gevoel, om zo samen de mijlpalen in het leven te vieren.

Het maakt dat ik bewust meer mijlpalen samen wil vieren. Dat hoeft niet met een feestje en ook niet altijd met gejuich. Soms is het alleen door het te benoemen. Door een knuffel en een kus. Door samen trots te zijn.

Suus Sas woont samen met haar vriend, dochters (7 en 1) en zoon (3) in Nijmegen. Ze is stafmedewerker pedagogiek en blogger bij KION en schrijft om de week over haar belevenissen met (vooral haar eigen) kinderen.